در کوچهپسکوچههای شهر لاجوردی سپاهان و در روزگاری که خواندن و نوشتن برای مردم آرزو بود، کودکی به دنیا آمد که به وادی طرح و نقش و رنگ گام نهاد. او اگرچه عاشق طبیعت بوده و آموزههایش بیش از هرچیز حاصل طبیعت است و در بسیاری از تکنیکها معلم خود بوده است، اما با هنر و احساس پدرانه عیسی بهادری در هنرستان هنرهای زیبا پرورده شد و از محمد معیری و محمدعلی صفا مشق کرد و با نقاشی از ابنیه تاریخی اصفهان آنها را از زوایای مختلف جاودانه ساخت و آشنایی با علی رخسار از شاگردان کمالالملک او را به اقلیم رؤیایی رخسارهها کشاند.
به آتلیهاش که پا میگذاری، انگار در یک خانه موزه دیدنی قدم گذاشتهای. در و دیوار با رنگ و نقشهای بیمثال تزیین شده است. کارها هم غالبا مثل خودش شوخ و شنگ و پر از رنگ و زندگیاند.کنار هر تابلو که بایستی، روایتی با تو میگوید و شعری ساز میکند.سیاحت در کارگاه و گالری امیرهوشنگ جزیزاده فقط به دیدن تابلوها ختم نمیشود؛ بلکه طرحهایش را میتوان بر آثار قلمزنی، میناکاری، معرق، منبت و… هم دید که تنوعشان آدم را شگفتزده میکند و عجیب اینکه هنوز و در 88 سالگی تقریبا روزی چند ساعت کار میکند بدون خستگی و هیچ اثری از ملال!استاد جزیزاده را خیلیها به هنر و هنرمندی میشناسند.مینیاتوریست و طراح برجسته فرش اصفهان که بیش از پنج دهه سابقه کار هنری دارد و نامش با نام هنر ایران به نیکی عجین است. هرچند که گفتوگوهای مختلفی با استاد جزیزاده تاکنون انجام شده است ولی گپ و گفت با او همچنان خالی از لطف نیست.