تصور کنید صبحی گرم از نیمه تابستان است. آفتاب بیرحمانه بر سقفهای فلزی شهرک صنعتی مورچهخورت میتابد و هوای سنگین، نفسگیر شده است. در میان سولههای بلند و خطوط تولید خاموش، سکوتی سنگین حکمفرماست؛ سکوتی که نه از آرامش، بلکه از توقفی ناخواسته خبر میدهد. صدای همیشگی دستگاههای پرس، تراش و جوشکاری که روزگاری ریتم زندگی اینجا را میساختند، حالا جایش را به صدای قدمهای آهسته کارگرانی داده که بیهدف میان سالنها قدم میزنند.
اصفهان با کمبود 2 هزار مگاوات برق مواجه است.