«من هم قصد دارم شیرینی نخورم، ولی فشارم مدام میافتد و مجبور میشوم». امسال، روزِ جهانیِ دیابت، قصد دارم تمامِ انرژیام را صرف روشنگری در مورد همین جملهای کنم که به کرات از مراجعینم شنیدهام و خواهم شنید و آرزو دارم میزان فراگیریِ آن را، به خصوص در افراد مبتلا به دیابت و اطرافیانشان، تا حد زیادی کاهش دهم. جملهای که نشان میدهد گاهی تحلیلِ شخص مبتلا به دیابت به عنوان اولین مراقبِ خویشتن و حتی اطرافیان به عنوان افرادی موثر در سلامتِ فرد، نیاز به بازبینی و اصلاح دارد. برای این مهم لازم است خیلی مختصر به خودِ دیابت بپردازیم و بعد به اصلِ کلام که در قالب چند نکته بیان خواهم کرد.
انسولین قلمی و نگرانی پنجمیلیون بیمار دیابتی در کشور که حدود 600 نفر از آنها حداقل نیازمند تزریق روزانه و همچنین استفاده از نوار تست قند خون هستند، مدت زیادی است که بیماران مبتلا به دیابت را سرگردان کرده و باعث دغدغه آنها شده است. دردسرهای بیماران دیابتی تمامی ندارد؛ بیمارانی که از تهیه انسولین قلمی عاجز هستند و هر بار با نایابشدن این دارو تا دم مرگ باید بروند و برگردند؛ این درحالی است که گفته میشود هر سال آمار بیماران مبتلا به دیابت حدود 20 درصد افزایش مییابد؛ البته این به معنای افزایش 20 درصدی تعداد بیماران نیست، بلکه به دلیل افزایش شناسایی موارد ابتلا به دیابت، میزان تشخیص بیماری در کشور زیاد میشود که بخشی از این بیماران به دریافت انسولین قلمی نیازمند هستند.