مارادونا که مُرد به ناگهان تصویری از دوران کودکیام به یاد آمد. توپِ پلاستیکی زیر ماشینی که کنار خیابان پارک بود رفته بود. روی زمین دراز کشیدم و پایم را تا جای ممکن زیر ماشین کشاندم تا توپ را بزنم بلکه بیرون بیاید. آفتاب ظهر تابستان بود و کف آسفالت داغ داغ. چشمهایم را بستم و با قدرت به توپ کوبیدم. توپ بیرون آمد و چشمهایم را باز کردم. یک آن توی خورشید چهرهی کسی پیدا بود: دیگو مارادونا.
60 سالگی عمر زیادی نیست برای رفتن ابدی خاطرهآفرین بهترین روزهای فوتبالی دنیا اما روزگار بیوفاتر از این حرفهاست و بهترین بازیکن تاریخ فوتبال درست در 60 سالگی از دنیا رفت. در روزگاری که رونالدو و مسی در دنیای فوتبال مدرن رقابت بر سر بهترین بودن نداشتند، مارادونا در زمین فوتبال خدایی می کرد و شاید یکی از بزرگترین حسرت هم دورههای ما و نسل بعدیها همین بود که لذت تماشای هنرنمایی او در مستطیل سبز را پیدا نکردیم و با مارادونایی هم دوره بودیم که حاشیههایش بیشتر از فوتبالش به چشم میآمد.