سیاستهای موسوم به توسعه میتوانند فرآیند کاهش یا افزایش پیوسته سطح زندگی را به همراه داشته باشند. با تفکیک مفهوم توسعه، دو مفهوم از آن حاصل میشود که شامل توسعه سرمایه، فرآیند انباشت و افزایش سرمایه است که میتواند به ارتقای سطح زندگی و مطلوبیت همگانی بینجامد یا نینجامد. توسعه مردم نیز به معنای افزایش سطح ارضای نیازهای هر گروه اجتماعی بر اساس سلسله مراتب نیازهاست. (مارک هنری، 1374: ص 96). این تفکیک میتواند بر جدایی گزینی طبقاتی دامن زند و تنها امکان زندگی مطلوب را برای قشر خاصی فراهم کند. بر این اساس به نظر میرسد باید سیاستهای کلان در حوزه شهری بازنگری و امکان ارائه متناسب تسهیلات و خدمات شهری، برای همگان و در راستای توسعه پایدار انسانی فراهم شود.