
«آری، باید بکوشیم تا جامعه ما چنان نباشد که دربارهاش بتوان گفت؛ از دو مفهوم انسان و انسانیت، اولی در کوچهها سرگردان است و دومی در کتابها.» این جمله را محمدرضا حکیمی در سال 1388 در نامهی امتناعش از دریافت جایزهی علوم انسانی فارابی نوشته است. حکیمی فقیه و مجتهد، فیلسوف، متفکر و نویسنده ایرانی بود که کتاب الحیاة وی که یک دایرةالمعارف اسلامی است، از شهرت و اعتبار خاصی در جهان اسلام برخوردار است. همچنین علی شریعتی او را به عنوان وصی خود جهت هرگونه دخل و تصرف در آثارش انتخاب کرده بود. حکیمی چندی پیش به ویروس کرونا مبتلا شد و در شامگاه ۳۱ مرداد ۱۴۰۰ به دلیل عوارض ناشی از ویروس کرونا و کهولت سن بر اثر ایست قلبی درگذشت و در حرم امام رضا به خاک سپرده شد.



نشست تخصصی حقوق زنان از منظر حقوق بین الملل بشر با حضور امیر مقامی، استاد حقوق بین الملل در بستر فضای مجازی برگزار شد. مقامی در ابتدای جلسه به ضرورت پرداختن به مسائل زنان از جانب مردان اشاره کرد و گفت: وقتی ما از حقوق بشر صحبت میکنیم جنسیت معنا ندارد و وقتی از حق صحبت میکنیم مرد و زن در یک جایگاه قرار میگیرند. مسائل حقوق بشر تفکیک ناپذیر هستند. ما برای توسعه کشور و رسیدن به نقطه مطلوب حکمرانی نیازمند رسیدن به یک مفاهمهای در خصوص مسائل و حقوق زنان هستیم.