به گزارش اصفهان زیبا؛ دامنه فعالیت مربیان فوتبال ایران در یکچرخه ثابت محصور شده که ورود به آن به تابع شرایط بسیاری است و تعدادی زیادی از مربیان امکان حضور در این جمع محدود را ندارند، اما دعوت به همکاری از علیرضا منصوریان در لیگ عراق و حضور چند ساله فرهاد مجیدی در لیگ امارات میتواند این حلقه تقریباً بسته را بازکرده و فضای وسیعتری را ایجاد کند.
بازیکنان فوتبال برای لژیونر شدن به نسبت مربیان فرایند سادهتری را پیش رو دارند، ازاینرو از گذشتههای دور تا امروز بازیکنان ایرانی زیادی در لیگهای خارجی بازی کردهاند، اما به همان نسبت در بخش مربی لژیونرهای فوتبال آمار کمرمقی را ثبت کردهایم.
نسل اول مربیان لژیونر
حشمت مهاجرانی را میتوان جز اولین نسل مربی لژیونرهای ایرانی دانست. او که سرمربی تیم ملی فوتبال کشورمان در جام جهانی 1978 آرژانتین بود، در چند دهه گذشته در کشورهای عربی حوزه خلیجفارس سکونت داشته و مسئولیتهایی را تجربه کرده است، اما بیشتر به عنوان یک مشاور شناخته میشود تا یک مربی باشگاهی.
عبدالعلی چنگیز، مربی اصفهانی هم در سه دهه اخیر در کشورهای عربی حضور داشته؛ اما فعالیت او محدود به تیمهای پایه بوده است. عباس رضوی از جمله مربیانی است که در دهه هشتاد در لیگهای زیرگروه کشورهای اروپایی مربیگری میکرد و در مقطعی به لیگ برتر کشورمان هم دعوت شد، اما سطح فنی او در حد این لیگ نبود و حضور کوتاهمدتی را به ثبت رساند.
جلال طالبی، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی 1998 فرانسه در لیگ آمریکا سابقه فعالیت داشت، اما نه او و نه دیگر هم نسلانش نتوانستند جایگاهی در حوزه مربیگری در خارج از کشور پیدا کنند. حتی افشین قطبی که از مربیگری در خارج از کشور به فوتبال داخلی معرفی شد هم با وجود فعالیت مقطعی در لیگ کره جنوبی، نتوانست یک مربی باشگاهی یا ملی موفق لقب بگیرد، البته این لیست از چند مربی اشاره شده فراتر میرود، اما نقطه عطفی در این عرصه بهثبت نرسیده است.
استمرار حضور مجیدی در امارات
قهرمانی فرهاد مجیدی با استقلال و سکونت چندین ساله او در امارات باعث شد تا یکی از تیمهای باشگاهی این کشور به او پیشنهاد دهد، پیشنهادی که در ابتدا خبرسازی همیشگی دلالها تصور میشد، اما در ادامه معلوم شد موضوع جدی است و این مربی جوان هدایت تیم الاتحاد کلبا را برعهده گرفت.
مجیدی پس از یک دوره مربیگری در این تیم و با نمره قبولی که بر روی نیمکت این تیم گرفت، راهی تیم البطائح شد، هر چند که در این تیم عملکرد خوبی تا بدین جا نداشته و تیمش یکی از کاندیداهای سقوط به دسته پایینتر محسوب میشود، بااینوجود در لیگ امارات که تجربه همکاری با مربیان سرشناس خارجی زیادی را دارد، مجیدی هم توانسته برای خود رد پایی بهجای بگذارد.
منصوریان؛ تازهوارد لیگ عراق
پس از مدتها که خبری از علیرضا منصوریان در لیگهای باشگاهی ایران نبود و او بیشتر در نقش کارشناس تلویزیونی ظاهر میشد، خبر رسید که تیم الطلبه عراق به دنبال عقد قرارداد با این مربی است، خبری که چندان جدی گرفته نمیشد، تا اینکه ایرانیها این مربی با تیپ خاصش را بر روی نیمکت تیم عراقی دیدند و موضوع را باور کردند.
علی منصور در مدت کوتاهی که سکاندار تیم عراقی شده، چند پیروزی کسب کرده که برد برابر صدرنشین لیگ عراق حلاوت ویژهای برای هواداران این تیم داشت و بازتاب زیادی در رسانههای این کشور پیدا کرد.
علاوه بر امارات و عراق، مربیان ایرانی دیگری چون فرهاد کوچکزاده در لیگهای زیر گروه کشورهای دیگر نظیر گرجستان یا چین، فعالیت دارند، اما در سطح لیگهای مطرح دنیا مربیان کشورمان نمایندهای ندارند، البته لیگ عراق نیز یک لیگ حرفهای و شناخته شده در فوتبال آسیا بهحساب نمیآید، اما همینکه یک مربی ایرانی توانسته خارج از جغرافیای فوتبال ایران مدیران تیمی را متقاعد به همکاری کند، رخداد مهمی است.
چرخه مربیگری در فوتبال ایران محدود است و معمولاً در این حلقه بسته حدود 50 مربی جابجا میشوند، ورود به این چرخه بسیار دشوار بوده و به جز مواردی که کاپیتانهای باسابقه تیم مانند محرم نویدکیا و قاسم حدادی فر فرصت سرمربیگری پیدا میکنند، دیگر بازیکنان کار سختی برای ورود به این چرخه خواهند داشت؛ ضمن اینکه مربیانی هم که در نتیجه گیری توفیقی نداشتهاند و برچسب سقوط تیم به آنها زده شده، بعد از خروج از جرگه، کار سختی برای ورود دوباره به آن خواهند داشت.
جدا از کشورهایی چون عربستان و قطر که با هزینه سنگینی لیگ حرفهای راهاندازی کرده و مربیان سرشناس دنیا را به خدمت میگیرند و ورود مربیان ایرانی به این لیگها دور از دسترس است، کشورهای دیگر همسایه مانند عراق، بحرین، اردن، ترکمنستان، ازبکستان، گرجستان و لبنان مقصد خوبی برای مربیان ایرانی خواهد بود و بهجای اینکه خودشان را محصور در لیگ ایران کنند، میتوانند در دیگر کشورها به ماجراجویی فوتبالی بپردازند.
