به گزارش اصفهان زیبا؛ این سوژه در ساعت ۷ صبح روز شهادت حضرت آقا، در میدان امام اصفهان ثبت شد و در واقع، آخرین عکسی بود که در آن روز شلوغ گرفتم. درحالیکه میان جمعیت قدم میزدم و بهدنبال سوژهای خاص میگشتم، متوجه خانمی شدم که روی جدولهای کنار میدان، در کنار درختچهای نشسته بود. او در کمال آرامش و البته با اندوهی عمیق، تسبیح و پرچمی در دست داشت و زیر لب ذکر میگفت. اولین چیزی که نگاهم را جلب کرد، پرچم در دست ایشان بود و پس از آن، تضاد و هماهنگیِ میان تسبیح و کیفشان نظرم را جلب کرد.
تفسیر شخصی من از این صحنه چنین است: این مادر، سه نماد ارزشمند را در آغوش گرفته بود که ترکیب آنها برایم بسیار معنادار مینمود؛ پرچم ایران به نشانه ایستادگی و وطندوستی، کیف ایشان که طرحی از نمادهای سنتی بود و برای من نمادی از اصالت شهر اصفهان به شمار میرفت، و در نهایت، تسبیح که مظهر ایمان و یاد خداست.
اگر عمیقتر به این تصویر بنگریم، گویی آن بانو نمادی از «مادرِ ایران» است که داراییهای معنوی و ملی خود را در آغوش کشیده است؛ پرچم را محکم نگاه داشته تا بر زمین نیفتد، از شهر اصفهان که شناسنامه تاریخی کشور و جهان است محافظت میکند تا آسیب نبیند، و با تسبیحی در دست، بر اهمیت دین، ایمان و معنویت برای حفظ این مرز و بوم تأکید میورزد.
