به گزارش اصفهان زیبا؛ ورزش تنها به معنای فعالیت بدنی و حفظ سلامت جسم نیست؛ بلکه میتواند یکی از ابزارهای مهم افزایش نشاط اجتماعی، شکلگیری روابط میان شهروندان و تقویت حس تعلق بهشمار رود. وجود فضاهایی مانند زمینهای ورزشی، سالنهای کوچک، بوستانها و مسیرهای مناسب برای پیادهروی بهویژه در محلهها، فرصت بیشتری برای حضور مردم در فضای عمومی و مشارکت در فعالیتهای جمعی فراهم میکند.
در برخی محلهها عدهای از اهالی قدیمی که در یک رشته ورزشی موفقیتهایی به دست آوردهاند، با اینکه سالهاست مکان زندگی خود را تغییر دادهاند؛ احساس تعلقخاطرشان باعث میشود به زادگاه خود برگردند و زمینهای را فراهم کنند تا نسلهای جوانتر نیز از فرصت رشد و شکوفایی استعدادهایشان برخوردار شوند.
حسین مداحی، ورزشکار محله شفق از دسته این دلسوزان است که سالهاست در محله، باشگاهی را تأسیس کرده و به پرورش ورزشکاران در سنین مختلف میپردازد. این مربی دارنده دان 6 تکواندو که مدتهاست در محله دیگری زندگی میکند، ترجیح داده در زادگاهش نسل جدید را آموزش بدهد. او در گفتوگو با «هممحله» از آغاز راهش میگوید؛ راهی که به مقصدی بزرگ نظر دارد.
«من حسین مداحی هستم؛ متولد 1351. از کودکی علاقه زیادی به مبارزه و مربیگری داشتم. اول راهنمایی که بودم تکواندو را شروع کردم. باشگاهمان خیابان قائمیه بود. چون در محله شفق هنوز باشگاهی وجود نداشت، مجبور بودم با تمام سختیهایی که وجود داشت تا خیابان قائمیه بروم.»
پس از آغاز روند توسعه شهر اصفهان و تصویب قانون تأسیس باشگاه توسط مردم زیر نظر دولت، محلهها یکی از پس دیگری صاحب باشگاه شدند. به گفته مداحی، از سال 77 باشگاهی در شفق شروع به فعالیت میکند.
او میگوید چون تاکسی و اتوبوسی در این محله نبود، در زمستان و تابستان و در آن سن کم مجبور بوده با دوچرخه به محله قائمیه برود؛ حتی خانواده نیز امکان حمایت از او را نداشته؛ ولی با تمام این سختیها، علاقه زیاد به ورزش این ورزشکار اهل شفق را از ادامه راه باز نداشته.
روزگاری رزمیکاربودن تمسخر میشد!
مداحی از مشکلات پس از موفقیتهایش نیز یاد و به بیمهرهایی اشاره میکند که آن زمان نسبت به او و همرشتهایهایش میشده: «آن زمان هرکس رزمیکار بود را نه تنها تشویق نمیکردند که موردتمسخر هم قرار میدادند؛ بهطوریکه ما پنهان میکردیم رزمیکار هستیم!»
این مربی تکواندو مسیر طولانی را برای رسیدن به مربیگری طی کرده و به گفته خودش، هر مربی ابتدا باید به مرحله دان 4 برسد؛ پس از آن مربیگری درجه 3 و 2 و 1 که یک مسیر زمانبر و پراسترس و پرهزینه است؛ بهویژه که متأهل و دارای فرزند هم باشی.
مداحی خانواده پرجمعیتی دارد. پس از اینکه مربی میشود دو برادرش را هم به سمت ورزش میبرد و حالا آنها هم دارای دان 3 و 4 این رشته رزمی هستند.
تعداد موفقیتهایش زیاد است و به طور خلاصه به آنها اشاره میکند: مقام دوم کشوری، کسب مقام اول، دوم و سوم استانی، رتبه اول و دوم نیروهای مسلح، رتبه اول وزارت کشور و… . او در تیم ملی نیز مدتی حضور داشته و در مسابقات دهه فجر برای این تیم به روی تاتامی رفته.
آسیبدیدگی راه مبارزه را میبندد
این مربی تکواندو اهل شفق سه سال در لیگ کشوری حضور داشته؛ اما به دلیل آسیبدیدگی مبارزه را کنار می گذارد: «در یک مسابقه لیگ کشوری سر دندههایم توی اثنیعشرم فرورفت و با توصیه دکتر از مبارزه قهرمانی منع شدم. متأسفانه آسیبدیدن در ورزش یکی از اتفاقاتی است که ورزشکار را با ناکامی روبهرو میکند.»
او روحیه جنگنده، پشتکار و صبر را مهمترین عواملی میداند که ورزشکار را به هدفش میرساند و معتقد است بدون این ویژگیها ورزشکاربودن معنا ندارد.
همین روحیه در مداحی باعث میشود که در جوانی و سال 77 اولین باشگاه رزمی محله شفق را راهاندازی کند: «چون محله شفق زادگاهم بود، ترجیح دادم که در این محله باشگاهم را تأسیس کنم؛ ضمن اینکه هیچ باشگاه رزمی تا آن سال در محله نبود و به وجود یک چنین فضای ورزشی نیاز داشت.»
به او گفتم برخی از اهالی محله از کمبود باشگاه ورزشی در شفق گلایه دارند و میگویند به همین دلیل ما حق انتخاب کمی داریم. مداحی این گلایه را چندان درست نمیداند و خاطرنشان میکند: «محله از نظر فضای ورزشی نسبت به گذشته بسیار بهتر شده؛ بهویژه برای بانوان سهچهار ورزشگاه وجود دارد که اگر کسی مایل به فعالیت ورزشی باشد میتواند با طی مسافتی، هرکدام از باشگاهها را که میخواهد انتخاب کند.»
از گذشته تا اکنون نسل ورزشکار
این ورزشکار باور دارد انگیزه ورزش در نوجوانان و جوانان امروزی کمتر شده و با اینکه از حمایت خانواده برخوردار هستند و امکانات بیشتری برایشان فراهم است؛ اما آن علاقه عمیق و انگیزه واقعی برای پیشرفت وجود ندارد و این موضوع را به سختیهای اوایل فعالیت خودش گره میزند و مقایسهای انجام میدهد: «از نظر امکانات تفاوتهای بسیاری از آن زمان تا حالا اتفاق افتاده. ما روی موزاییک و زمین سیمانی آموزش میدیدم؛ اما الان باشگاهها مجهز به تشکهای ورزشی هستند. آن زمان تجهیزات را بیشتر باشگاه تهیه میکرد و کسی قدرت خرید وسایل ورزشی را نداشت؛ ولی الان هر کسی خودش وسایل شخصی دارد. امروزه خیلی به مسائل بهداشتی اهمیت میدهند و تحت نظارت بهداشت هستیم؛ اما آن وقتها اصلاً چیزی به اسم بهداشت معنا نداشت.»
مبارزه بخش اصلی ورزش رزمی است؛ اما مداحی میگوید که پدر و مادرها اجازه نمیدهند بچهها مبارزه کار کنند و خود بچهها هم علاقهای به این بخش ندارند؛ در حالی که در گذشته ورزشکاران به مبارزه بیشتر علاقه داشتند.
توصیه یک مربی به شاگردانش
مربی به نوعی الگوی شاگرد است و بدونشک اندیشه و کردار او میتواند تأثیر زیادی در زندگی شاگردانش داشته باشد. از این ورزشکار اهل شفق میپرسم برای کسانی که اول راه ورزشاند چه توصیهای دارد؟ او پاسخ میدهد: «فقط نظم و پشتکار. اینکه کسی مدتی بخواهد برای پرکردن اوقات فراغت ورزش کند و بعد رهایش کند، واقعاً به هیچ جا نخواهد رسید؛ نه در ورزش و نه در زندگی.»
او هدفی بزرگ دارد و برایش تلاش میکند و امیدوار است روزی به آن دست پیدا کند: «مربیگری تیم ملی بزرگترین آروزی من است.»
خیران به یاری ورزش بیایند
مداحی میگوید: «با اینکه امکانات ورزشی در شفق به نسبت قبل بهتر شده؛ اما هنوز جای کار بیشتری دارد. در باشگاهها تجهیزات ورزشی متناسب با پیشرفتها نیست و اگر مقدار اندکی در تهیه وسایل کمکآموزشی به ما کمک میشد، می توانستیم در آموزش پیشرفتهای بسیار بیشتری ایجاد کنیم.»
او از مسئولان و متولیان ورزش توقعی ندارد و معتقد است خیران و خود خانوادهها بهتر میتوانند در حل این مسئله کمک کنند.
کمبود فضای سبز؛ مهمترین مشکل شفق
فضای سبز محله یکی از کمبودهایی است که این ورزشکار اهل شفق به آن اشاره میکند: «اگر زمانی بخواهیم بچهها را برای تمرین به فضای روبازی مثل پارک یا فضای سبز ببریم، چنین امکانی در محله وجود ندارد و باید به محلهای دیگری مثل ناژوان و درچه و یا سایر فضاهای سبز برویم. این فضاها میتواند نقش مهمی در تبلیغ ورزش باشد؛ چون وقتی خانوادهها میبینند بچهها در هنگام فعالیت چقدر روحیه متفاوتی دارند، قطعاً آنها را برای رفتن به باشگاه تشویق میکنند.»
نقش ورزش در پیشگیری از آسیبهای اجتماعی
ورزش میتواند از آسیبهای اجتماعی و معضلات گوناگون جلوگیری کند. مداحی در این زمینه معتقد است که ورزش در کمشدن این مشکلات در محلهها نقش پررنگی دارد: «اگر تعداد باشگاهها و امکانات آنها به صورتی باشد که نوجوانان رغبت کنند به ورزش رو بیاورند مسلماً این آسیبهای اجتماعی که روزانه در اطرافمان میبینیم کمتر میشود.»
این مربی دارای دان 6 تکواندو میگوید: «من به اندازه وسع خودم تلاش کردهام در باشگاه فعالیتهای متنوعی مثل رفتن به استخر و کوه و… را فراهم کنم تا بچهها به انجام ورزش تشویق شوند؛ البته نقش خانوادهها و خواست خود بچهها هم بسیار تأثیرگذار است.»
