خادمان موکب ابوحیدر

پیرمرد صاحب موکب از این دنیادیده‌هاست.

تاریخ انتشار: 02:26 - پنجشنبه 24 شهریور 1401
مدت زمان مطالعه: 2 دقیقه

 موکب که می‌گویم، یک ایستگاه صلواتی ساده نیست. یک شبکه قدرتمند و سازماندهی‌شده فعال با حداقل شصت‌هفتاد نفر نیروی پای کار از نوجوان تا عاقله‌مرد است که در تمام ساعات از زائران پذیرایی می‌کنند‌. این چند ساعتی که به‌خاطر گرمای وسط روز توی موکب حوالی عمود ۴۵۰ اتراق کرده‌ایم، شاهدیم که بی‌وقفه در کنار غذا، شربت و آب‌میوه خنک به زائران در طریق تعارف می‌کنند و لحظه‌ای توقف ندارند. این لابه‌لا هرازگاهی لب‌لبی، باقلا، خارک و دوغ هم به میزهای پذیرایی اضافه و تمام شده است. با تاریک‌شدن آسمان و خنک‌شدن هوا، منوی پذیرایی به چای و ماکارونی و ساندویچ فلافل تغییر می‌کند. شیفت پذیرایی‌کنندگان و نیروهای آشپزخانه و انبار و… نیز. او و چند مرد سالخورده دیگر که هیبت پیرغلام‌ها را دارند، این موکب را با شبکه پشتیبانی قدرتمندش مدیریت می‌کنند. این ازخودگذشتگی در میزبانی از زائر امام‌حسین(ع) خودش بزرگ‌ترین کار فرهنگی، یعنی ترویج زیارت سیدالشهداست؛ چیزی که شنیدم استاد یعقوب توکلی، پژوهشگر تاریخ معاصر، از آن به «شرافت اخلاقی» متفاوتی یاد می‌کند که در پیاده‌روی اربعین متجلی است. یک فرصت بی‌بدیل تاریخی که در این میزبان و مهمانان نهادینه شده است. ابوحیدر چندان فارسی بلد نیست. وقتی همسفران ایرانی با هدیه‌ای متبرک برای تشکر به سراغش می‌روند، لب به سخن باز می‌کند. فصیح و شمرده صحبت می‌کند. دستی به محاسن سفیدش می‌کشد و از چند دوره سختی می‌گوید که مانع برگزاری پیاده‌روی اربعین شد؛ از زمان حکومت بعث صدام حسین که همه این مناسک ممنوع بود و شعر آشنای ما، «بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا»، تا همین کرونا که دو سال روندها را مختل کرد. او همه این دوران را دیده است و حالا با نگاهی پر از شوق به حجم بسیار زائران چشم می‌دوزد، گذشته‌های سخت را برای ما مرور می‌کند تا قدر این زیارت را بدانیم. به ما شربت لیموعمانی تعارف می‌کند و میان همه مخاطرات سیاسی و امنیتی و منطقه‌ای و داخلی و بین‌المللی سرزمین بین‌النهرین، امیدوار است و دعا می‌کند که این راهپیمایی هر سال پرشورتر و پربرکت‌تر برگزار شود. ما هم مثل او امیدواریم؛ اما نگاهی گذرا به گذشته، همه بیم و امیدها را کنار هم زنده نگه می‌دارد. اگر از من بپرسید مهم‌ترین دلیل این موج عظیم جمعیت زائر امسال چیست، می‌گویم نه محدودیت‌های سال‌های اخیر، که مبهم‌بودن آینده است. کاش روزی برسد که نوجوان‌های موکب ابوحیدر مرد شده باشند و برای زائران از گذشته‌ای بگویند که در تمام سال‌هایش میزبان زائران پیاده‌روی اربعین بوده‌اند.