به گزارش اصفهان زیبا؛ یازده سال از درگذشت استاد پرورش میگذرد. با اینکه توفیق دیدار ایشان را نداشتهام؛ اما احساس غربتی با ایشان ندارم. احساسم این است که مرحوم پرورش، ریشه هر انسانی است که در شهر اصفهان فعالیت فرهنگی میکند؛ ریشهای با همه اصالتهای خودش: اهل معنا و معرفت، آشنا با مبانی دینی، اهل ارتباط و تعامل با روحانیت اصیل شیعی، دارای تجربه فراوان کار تربیتی، اهل مبارزه سیاسی، طراح تشکیلات و فعال در پیشبرد امر انقلاب، تجربه عبور از افراد و سازمانهایی که با عیار مرحوم پرورش نمره قبولی را کسب نمیکردهاند، استقلال نظر و شخصیت. کمتر انسانی را میشناسم که همه اینها را با هم داشته باشد.
با وجود این، متأسفانه الگوی شخصیتی امثال مرحوم پرورش، کمتر روایت شده است. حاصل این کمکاری این است که بهمرورزمان، فضای فرهنگی ما، به سمت تکبعدیشدن میل پیدا کرده است. چندفعال فرهنگی را میشناسید که با سطوح عالی علمای دین، حشرونشر داشته باشد و با وجود طینکردن سطوح رسمی حوزوی، اینقدر در فضای معارف اسلامی حاضر باشد؟ همین الآن، بسیاری از مربیان تربیتی ما انتظار دارند بهصورت ساندویچی و کپسولی، کارگاه یا دوره فلان استاد قم و مشهد را شرکت کنند و بعد هم احساس بینیازی و استغنا دارند.
چند نفر از آنها سوزوگداز و گریهها و مناجاتهای شبانه مرحوم پرورش را دارند؟ و بعد در کنار این ویژگیهای باطنی و معنوی، در تکتک شهرهای ایران حاضر شده باشد و با اهالی فرهنگ همه این سرزمینها طرح دوستی ریخته باشد؟ برخی از فعالان فرهنگی شهر ما، در همین اصفهان هم جزیرهای کار میکنند و توجهی به دیگری ندارند! چندنفر از آنها تجربه فعالیت سیاسی را دارند و با وجود آن، مربی و معلم و مأنوس با قرآن و دعا باقی ماندهاند؟ معمولا یک نفر که به سراغ سیاست یا تجارت و… میرود، دیگر رخت و لباس فرهنگ را از تن بهدرمیآورد و ساکن سرزمین دیگری میشود. همه اینها به این معناست که قدری با اصالتهای فرهنگی خودمان غریبه شدهایم.
درخصوص الگوی شخصیت سیاسی مرحوم پرورش، میتوان به برخی از ویژگیهایی که در کلام خود ایشان هم مطرح شده است توجه کرد؛ مثلا تأکید خاص ایشان بر اخلاق اسلامی، مشورتپذیری، الهامبخشی، نظارت و مراقبت و حفظ استقلال و حریت. همچنین برخی از مقاطع حساس حیات سیاسی ایشان میتواند کلید شخصیت سیاسیشان باشد.
ایام همکاری با انجمن حجتیه و سپس بریدن از آن، سخنرانیهای سال 57، فعالیت حزبی، حضور در مسئولیتهای رسمی مثل عضویت در مجلس خبرگان قانون اساسی، مجلس شورای اسلامی و وزارت آموزشوپرورش، تعامل با دولتهایی که پس از ارتحال امام(ره) بر روی کار آمدند و در پایان، سالهای بازگشت به اصفهان. در این ویژهنامه تلاش کردهایم به این موضوعات، از زبان شاگردان ایشان و نیز کسانی که بر روی شخصیت ایشان تأملاتی داشتهاند، بپردازیم.
