به گزارش اصفهان زیبا؛ دوسه روز پیش بود که خبردار شدیم. گفتند در کما به سر میبرد. شنیدن این موضوع طبیعتا موجی از غم را به همراه داشت. او که در خانهاش به دیدارش نائل آمده بودیم، در شرف ترک جهان بود. خاطره آن دیدار در ذهنم نقش میبندد؛ با اینکه حال خوشی نداشت، گشادهرو و مهربان بود. سؤالها را بلندبلند برایش میگفتند و او پاسخ میداد. شخصیت جالبی داشت. مهماننوازی از خوبیهای دیگرش بود. از آنچه بر روی میز قرار داشت به ما تعارف میکرد و آنچه را برایش بهعنوان هدیه برده بودیم، برگرداند تا به نیابت از خودش به دیگران بدهیم. میدانستیم که سهم فقرا را نیز کنار میگذارد.
برایمان از خاطراتش گفت؛ از التماس دعاهای مردمی که با حوصله به تماسهایشان جواب میگفت؛ همه و همه. مهمترین توصیهاش به من، ادامهدادن تحصیلات بود. میگفت: «درس بخوان تا بالا بنشینی و جایگاه خوبی داشته باشی.» چنین دیدگاهی از مردی به این سن و سال، شگفتزدهام میکرد. من که با اندکی استرس به آنجا رفته بودم، با خیالی آسوده بازگشتم.
آیتالله سیدمرتضی مستجابالدعواتی در سال ۱۳۰۲ شمسی در محله بیدآباد اصفهان به دنیا آمد. او فرزند سید اسدالله مستجابالدعواتی و نوه آیتالله سید ابوالحسن صدرعاملی بود. در زمان زندگانی پربارش، بسیار کوشید. تحصیلاتش را در حوزه علمیه تهران و نجف ادامه داد و موفق به اخذ اجتهاد از آیتالله سید ابوالحسن اصفهانی شد. آیتالله مستجابالدعواتی در بحبوحه ملیشدن صنعت نفت، از نزدیکان آیتالله کاشانی بود و برای بهثمرنشستن نهضت میکوشید؛ موضوعی که نشاندهنده نقش مؤثر ایشان در تحولات سیاسی و اجتماعی آن دوران است.
پس از آن نیز فعالیتهای مؤثر سیاسی و اجتماعی خود را ادامه داد؛ از جمله بنیانگذاری چند مؤسسه خیریه در حوزه سلامت، مانند مرکز درمانی امام موسی صدر در اصفهان. تأسیس این مؤسسات خیریه و درمانی، گام مهمی در جهت ارتقای خدمات بهداشتی و حمایت از نیازمندان بود. اقدامات ایشان در این زمینه، در جهت بهبود وضعیت سلامت جامعه و ارتقای سطح رفاه تأثیرگذار و شایسته تقدیر است.
مایه خوشحالی است که ایشان به گمنامی دیگر ستارگان این شهر نبود. صاحبنام، بااعتبار و در میان مردم از محبوبیت برخوردار بود. او به سبب تلاشهای بیوقفه و مجاهدتهایش در راه خدمت به اسلام و انقلاب شناخته شده است. تا کهنسالی همچنان به زورخانه میرفت و دستی بر خوشنویسی، ورزش باستانی و شعر داشت. اینگونه با جذب اقشار گوناگون مردم به سوی خود، آنان را از وجودش مستفیض میکرد.
پس از سپریکردن عمری پربار، حالا او از دنیا رفته است. این عالمان اصفهانی، در شامگاه سیام بهمن به ملکوت اعلی پیوست و شهر اصفهان بار دیگر مرد بزرگی را از دست داد. فکر میکنم ایشان را میتوان مصداقی بارز برای «در میان مردم، برای مردم» بودن دانست.
در روز پنجشنبه پیکر پاک ایشان را در تختفولاد به خاک سپردند؛ آنجا که پدر و مادر بزرگوارش از پیش منزل داشتند. پيامبر خدا صلیالله عليه و آله میفرمایند: «خداوند متعال عالمى را از ميان اين امت نَبرَد؛ مگر اینکه رفتن او رخنهاى در اسلام باشد كه تا روز قيامت اين رخنه بسته نمیشود.»
