به گزارش اصفهان زیبا؛ ما در شرایط یک حادثه عادی نیستیم که صرفاً اتفاقی افتاده باشد و بخواهیم با پاسخی از آن عبور کنیم. این موضوع را هم خودمان باید به خوبی درک کنیم و هم به کشور، مردم و فضای نخبگان جامعه منتقل نماییم. ما در شرایط جنگی به سر میبریم. جنگ اقتضائات خاص خود را دارد که نخستین مورد آن این است که نباید فضای عزا و سوگواری در جامعه حاکم باشد.
جنگ حالتی از انتقام و حماسه است و این روحیه را باید هم در خودمان پرورش دهیم و هم در مردم کشور تقویت کنیم تا برای شرایط مختلف آمادگی داشته باشیم. این از وظایف اصلی همه ماست، به ویژه گروههای فرهنگی و اجتماعی که میتوانند در فضای نخبگان و میان مردم نفوذ و تأثیرگذاری داشته باشند.
لزوم آمادگی برای شرایط دشوارتر و درعین حال عدم انفعال
باید توجه کنیم که در حالت انفعال قرار نگیریم.
جنگ طبیعتاً زد و خوردهایی به همراه دارد.
احتمالاً بسیاری از قبل این تحلیل را داشتهاند که ممکن است ابعاد جدیتری به خود بگیرد و حتی به زندگی مستقیم مردم نیز کشیده شود.
بنابراین لازم است برای شرایط دشوارتر آماده باشیم.
قطعاً دشمن سناریوهای تکمیلی در فضای رسانهای، فضای ذهنی و به احتمال زیاد در فضای شهری و اجتماعی خواهد داشت.
ندای اتحاد؛ اولین صدای جامعه
امروز مهمترین نکته این است که اولین صدایی که از جامعه بلند میشود باید ندای اتحاد باشد – اتحاد از دورترین افراد نسبت به مبانی فکری ما تا نزدیکترین افراد به این مبانی.
امروز روز اعتراض به دولت، مجلس و نیروهای سیاسی نیست. حتی اگر ضعیفترین فردی را در نیروهای سیاسی میشناسید، امروز باید با تمام وجود از او دفاع کنید، همانگونه که از اعضای خانواده خود دفاع میکنید. نباید توقعات نامعقول از خودمان داشته باشیم یا چنین توقعاتی را ایجاد کنیم.
امروز شاهد به شهادت رسیدن فرماندهان ارشد نظامی کشور و اصابت به تأسیسات مهم نظامی بودهایم.
در چنین شرایطی که کاملاً در فضای حماسی قرار داریم، نباید با طرح سؤالات بیمورد فشار مضاعفی بر نیروهای نظامی وارد آوریم.
عمل هر قشری به وظیفه خودش
قدم بعدی این است که بایدبه اقدامات عملی در عرصههای مختلف بپردازیم.
در ابعاد رسانهای، مدنی، اجتماعی و بینالمللی این جنگ، وظایف مهمی بر عهده ماست، به ویژه فعالان دانشجو، نوجوانان، جوانان و طلاب.
علاوه بر سازماندهیهای عمومی که توسط فرهنگیان و مسئولین در حال انجام است، جنبش دانشجویی میتواند امروز اقدامات مؤثری انجام دهد، مانند تجمعهای نمادینی که در روزهای گذشته در برخی دانشگاهها از جمله دانشگاه شهید بهشتی برگزار شد.
این اقدامات نمونههای خوبی هستند، خصوصاً که در روزهای گذشته تعدادی از اساتید برجسته کشور مورد اصابت قرار گرفتهاند ، اتفاقی که در هیچ جای دنیا قابل توجیه نیست.
تبدیل شدن به صدای بینالمللی ایران در این فضا و تبدیل شدن به مکمل قدرتمندی برای دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران، از جمله این مسئولیتهاست. در بعد مردمی نیز باید برای پیامدهای این جنگ آماده باشیم.
اگر آرزوی حضور در سپاه امام زمان (عج) یا حضور در ایام دفاع مقدس را دا شتیم، امروز شرایط آن برایمان فراهم شده است.
اما نباید صرفاً به تماشای هیجانانگیز فیلمهای عملیات پهپادی بسنده کنیم.
امروز نیاز به سازماندهی روشنی از سوی جنبش دانشجویی داریم که بتواند با فضای شهری ارتباط برقرار کند. اولویت اول تشکیل هستههای محلهمحور است که بتوانند در شرایط اضطراری، امنیت کشور را در شهرهای بزرگ و کوچک تأمین کنند و مکمل سپاه پاسداران و نیروی بسیج باشند. این هستهها میتوانند آرامش خاطر رزمندگان اسلام را در جبههها فراهم آورند.
مسئله دیگر تشکیل هستههای فعال در فضای رسانهای و مجازی است. نسل فعلی به اندازهای که من میشناسم در این زمینه بسیار ماهر است. این کار را باید جدی بگیریم. این دیگر فعالیت دانشجویی معمولی نیست که ساعتی از روز را به آن اختصاص دهیم. ما در واقع رزمندگان این جبهه هستیم.
در تجربه حزبالله لبنان مشاهده شد که پس از نظامیان، فعالان رسانهای اصلی آنها مورد هدف قرار گرفتند، چرا که بخش مهمی از جنگ امروز در همین عرصه است. قطعاً دشمنی که با غافلگیری ما را درگیر کرده، برای این مرحله هم برنامههایی دارد.
حضور در میدان به معنای نیروی مؤمن، مبتکر و تشکیلاتی است که توانایی جریانسازی، جلب مشارکت مردمی و سازماندهیهای محلمحور و دانشگاهمحور را دارد. مردم باید بدانند هرکس میتواند به نحوی مشارکت کند. این مسئولیت مهمی است که بر عهده ماست.
نیاز به کار میدانی در این شرایط
صرفاً به بیانیهنویسی و اقدامات نمادین بسنده نکنیم. امروز نیاز به کار میدانی داریم، هم در سطح محلات و هم در سطح شهرها. همچنین باید برای روزهای سختتر آماده باشیم. جنگ ممکن است به خانههای مردم نیز کشیده شود. در این زمینه نیاز به آموزشهای لازم داریم تا بتوانیم به مردم نکات ضروری را انتقال دهیم. باید مانند یک رزمنده تمامعیار آماده باشیم.
البته این جنگ لزوماً مانند دفاع از خرمشهر در جبهههای زمینی نیست، اما در عمق بیشتری نیاز به حضور و مشارکت داریم.
اگر بخواهیم همان نسبتی را که جوانان دوران دفاع مقدس با فرمان امام خمینی(ره) داشتند، امروز با ایران عزیز برقرار کنیم، شاهد ابتکارات بزرگی خواهیم بود – همانگونه که در آن دوران شاهد ظهور نهادهایی مانند بسیج و جهاد سازندگی بودیم.
امیدواریم در این جنگ نیز شاهد شکلگیری نیروهای مردمی هوشمند، مبتکر و دانشمحور در عرصههای نظامی، رسانهای و فرهنگی باشیم – نیروهایی که همانگونه که در دوران جنگ شکل گرفتند و امروز در ردههای مختلف نظام حضور دارند، بتوانند معادلات جدیدی را رقم بزنند. این همان چیزی است که میتوانیم به فضای دانشجویی امروز امیدوار باشیم.
