به گزارش اصفهان زیبا؛ در چند سال گذشته شاهد هستیم که هرساله زائران بسیاری روانه پیادهروی اربعین میشوند و ازطرفی، متناسب با این افزایش جمعیت، خدمترسانی به زائران هم موردتوجه بیشتری قرار میگیرد؛ اما نکته مهم این است که ما بتوانیم در این رخداد عظیم جایابی مناسبی از موقعیت خودمان داشته باشیم و حضورمان باعث سازندگی شود، نه آسیب.
در همین راستا و فارغ از سهم نهادهای حکومتی در پیادهروی اربعین، به نظر میرسد با استفاده از ظرفیت گروههای مردمی میتوان بسیاری از مسائل را حل کنیم و نقش مهمی در تسهیل پیادهروی اربعین داشته باشیم.
در کشور با فقدان خدمترسانی مواجهایم
نخستین نکتهای که باید به آن توجه کنیم، اهمیت خدمترسانی به زائران در داخل مرز است. متأسفانه زائرانی که راهی پیادهروی اربعین میشوند، بهخوبی تفاوت میان خدمترسانی در ایران و عراق را درک میکنند؛ این در حالی است که مردم ما از شهرهای مختلف راهی سرزمین کربلا میشوند و در طول مسیر و مرزهای کشور نیاز به دریافت خدمات دارند؛ اما کمتر به این مسئله توجه میشود.
بنده معتقدم اگر ظرفیتهای مردمی ما هنوز بهاندازه تأمین نیازهای داخل کشور نرسیده، میان دوگانه خدمت در ایران و خدمت در عراق، باید ایران انتخاب شود.
با برپایی موکب بهدنبال ایجاد تمایز نباشیم
نکته دیگر که باید به آن توجه کرد، احترام به فرهنگ مردم عراق است. اگرچه بنده به لزوم خدمترسانی در کشور خودمان تأکید میکنم، ازطرفی هم نمیتوان گفت که گروههای مردمی تحت هیچ شرایطی در کشور عراق موکب برپا نکنند؛ چراکه تعداد چشمگیری از زائران این مسیر، ایرانیهایی هستند که باید موکبهایی به تأمین نیازهای آنها و سبک زندگی متفاوتشان بپردازند؛ بااینحال نکته مهم این است که این برپایی موکب و مثلا توزیع غذای ایرانی باعث تمایز نشود.
یکوقت ما خودمان را مهمان عراقیها میدانیم و یکوقت است که میگوییم «ما» موکب برپا کردهایم. چنین نگاههایی باعث تفرقه میشود و اصلا ماهیت جمعگرای اربعین را زیرسؤال میبرد.
همگی زیر پرچم «حبالحسین یجمعنا» هستیم
مورد دیگری که باید در نگاه و رفتارمان به آن توجه کنیم، التزام به شعار اربعین است؛ «حبالحسین، یجمعنا». اگر افق نگاهمان این باشد که همه چیز ذیل امامحسین(ع) است، آن وقت اختلافها کمرنگ میشود؛ یعنی دیگر نمیگوییم که ما باید در پیادهروی اربعین حضور پیدا کرده و انقلاب را صادر کنیم!
مگر انقلاب چیزی جز ایستادن پای اندیشه ذلتناپذیری است؟ مگر تفکر مقاومت در منطقه چیزی جدای از قیام امامحسین(ع) است؟ مهم این است که دلهای ما به یکدیگر نزدیک باشد، زبانمان نرم بوده و همگی زیر سایه پرچم امامحسین(ع) حرکت کنیم.
