میگویند آب راه خودش را پیدا میکند و این روایت فعالیتهای فرهنگی در محیط شهری است که در طول سالیان متفاوت، متناسب با تغییرات اجتماعی، اشکال متفاوتی به خود میگیرد.
شانزدهمین جشنواره فیلم فجر اصفهان امسال در دو سینمای «ساحل» و «چهارباغ» در حال برگزاری است؛ جشنوارهای که البته این بار بدون سانس هنرمندان و اصحاب رسانه در حال برگزاری است و همه فیلمها در قالب سانس مردمی اکران میشود.
دوره چهلوچهارمِ رویداد سینماییِ فجر امسال در حالی آغاز به کار کرد که جامعه ایران، مثل بسیاری از سالهای دیگر، درگیرِ بحرانهای فراگیر و فرساینده است.
فیلم تمام میشود و صدای ممتد تشویق سالن را پر میکند. با این حال، برداشت من این است که اگر «کوچ» اقتباسی از زندگی قهرمانِ معاصر ایرانیان، شهید سپهبد قاسم سلیمانی نبود، کمتر کسی تمایل داشت تا انتهای فیلم بنشیند.
در ابتدای امر باید به این مسئله اذعان داشت که نوشتن فیلمنامه بیوگرافی یکی از سختترین فیلمنامههاست که خوشبختانه محمد اسفندیاری به خوبی از پس آن برآمده است. از نمونه فیلمهای زندگینامهای در تاریخ سینما میتوان به رفقای خوب، هوانورد، مالکوم ایکس، آمادئوس و… اشاره کرد.
فیلم «کوچ» را محمد اسفندیاری بر اساس کودکی تا سالهای انقلاب زندگی حاج قاسم سلیمانی ساخته است و یکی از دلایلی که تماشاگران به سالن سینما برای دیدن فیلم آمدند، همین موضوع بود. فیلم کوتاه «سیزدهسالگی» در رابطه با اتفاقی است که در نوجوانی حاج قاسم برایش رخ میدهد.
جشنواره چهلوچهارم فیلم فجر که مقارن شده با شانزدهمین دوره این جشنواره در اصفهان، صحنهای از یک تناقض آشکار است. در حالی که بسیاری از سالنهای سینما با صندلیهای خالی مواجه هستند، گویی وز ارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، جایهای بیشتری را نیز از پیش خالی نگه داشته است.
خبرنگاری در حوزه فرهنگ و هنر و ادبیات مساوی است با حضور ثابت در جشنوارههای فرهنگی و هنری و رصد اوضاع و پوشش خبری. در اصفهان هم جشنوارههای فیلم فجر و فیلم کودک و نوجوان سردمدار جشنوارهها هستند.
نمیدانم چرا؟ اما همچنان امیدواریم. قبلا تنها ناراحتیمان این بود که بسیاری از فیلمهای راهیافته به جشنواره فجر در شأن آن نیستند و استاندارد کافی برای تولید ندارند، اما امسال اما با حذف سانسهای ویژه، دلمان را خوش کردیم به فیلم دیدن کنار مردم و امید به سالنهای پر از جمعیت.
سوم شانزدهمین جشنواره فیلم فجر در اصفهان، شب پروپیمانی برای اصفهانیها بود و اصفهانیها دو فیلم خوب جشنواره امسال یعنی «زندهشور» و «قایق سواری در تهران» را در سینماها تماشا کردند، اما در شب چهارم، اصفهانیها چشمانشان به پرده نقرهای سینما دوخته ماند تا نه یک اثر خوب، بلکه یک اثر متوسط ببینند.
نخستین فیلمِ بلندِ سعیدِ زمانیان، کارگردانِ نامآشنای فیلم کوتاه، اثری است شلخته و سرگردان که پروندههای بسیاری را میگشاید و پیش از رسیدگی، آنها را رها میکند.
فیلم سینمایی «جهان مبهم هاتف» با شخصیتپردازیهای بانمک و ملموسها تف و جواد شروع میشود و روایت پیشرفت دو همکلاسی را از دانشگاه بیان میکند؛ دوستانی با علایق متفاوت که رفاقتشان سبب سرنوشت مشترکشان میشود.