فولادشهر در بخش مرکزی شهرستان لنجان در استان اصفهان قرار دارد. این شهر در ۲۵ کیلومتری جنوب غربی اصفهان در محور ارتباطی اصفهان-شهرکرد واقع شده است. فولادشهر با مساحتی بالغ بر ۷۷۰۰هکتار یکی از سه شهر جدید اصفهان است. این شهر تقریبا به شکل نیمدایره ساخته شده. فولادشهر در سال ۱۳۴۲ برای اسکان کارمندان ذوب آهن تأسیس شد و از سال۱۳۶۳ به عنوان یک شهر جدید فعالیت خود را اغاز کرد. جمعیت این شهر بیش از ۸۵۰۰۰نفر است.
زرین شهر، با نام قدیمی «ریز» مرکز شهرستان لنجان است که در جنوب غربی استان اصفهان قرار دارد. این شهرستان دارای آثار باستانی ازجمله مسجد رحیم خان، برج کبوتر، مسجد صباحی از دوره ایلخانیان و حمام عمومی ساحل در زرین شهر است. زرینشهر با تاریخی طولانی، در ارتباط با زبان های ترکی، فارسی و لری بختیاری است. این منطقه با لهجه ای زیبا و اصیل، به زبان باستانی فارسی زمان ساسانیان نزدیکی دارد.
روستای خشوییه از توابع شهرستان لنجان است که در ۷۷ کیلومتری جنوب غربی شهر اصفهان و در حاشیه رودخانه زایندهرود قرار دارد. این روستا جایی در میانه مسیر جاده ساحلی باغبهادران تا سامان است که به موازات رودخانه امتداد مییابد. از جاذبههای خشوییه میتوان به بافت سنتی، خانههای مُشرف به رودخانه، کوچههای مسقف، درخت چنار تنومند چندصدساله و تفرجگاههای طبیعی اشاره کرد.
چمگردان يکي از شهرهاي استان اصفهان در بخش مرکزي شهرستان لنجان است. اين شهر بر اساس برآورد سال 1385 جمعيتی 17000 نفر دارد. مساحت چمگردان ۳ کیلومتر مربع است و از شمال به کارخانه ذوبآهن، از شرق به زرین شهر، از جنوب به رودخانه زاینده رود و از غرب به محوطه واحد متعلق به کارخانه ذوب آهن محدود است.
در فاصله 10 کیلومتری زرین شهر و در محله بابا شیخ علی شهر زایندهرود، زیارتگاهی قرار دارد به نام امامزاده سید احمد(ع). گفته میشود نسب این امامزاده جلیل القدر، به حضرت امیر المؤمنین علی (ع) میرسد: «امامزاده سید احمد(ع) مشهور به سید علی از نوادگان محمد حنیفه ابن علی بن ابیطالب در روستای بابا شیخ علی لنجان مورد توجه علاقهمندان عصمت و طهارت میباشد.» بنای قدیم زیارتگاه از مصالح خشت و گل بوده و در سال 1355 تخریب و توسط هیئت امنا، خیرین و همکاری شهرداری بنای جدید جایگزین بنای قدیم آن شده است. مساحت فعلی زیارتگاه به حدود 5000 متر میرسد.
مقبره امامزاده سید ابراهیم (ع) در فاصله 2 کیلومتری زرین شهر و در شهر ورنامخواست واقع شده است. نسب این امامزاده بزرگوار به امام موسی بن جعفر (ع) میرسد. بنای امامزاده تا سال 1354 ساختمانی با مصالح خشت و گل بوده؛ اما چندسالی است که این بقعه متبرکه با کمک خیرین و نیز اقدامات اداره اوقاف شهرستان لنجان توسعه چشمگیری یافته است.
کمالالدین علی محتشم کاشانی شاعر فارسیسرای قرن دهم در زمان صفوی است. معروفترین اثرش، ترکیببند او درباه عاشوراست. مقبره محتشم کاشانی یکی از جاذبههای تاریخی کاشان است. این مقبره در یکی از محلههای قدیمی این شهر قرار دارد. خیابانی که مقبره محتشم کاشانی در آن جای گرفته، بهنام همین شاعر نامی، نامگذاری شده است. گنبد آرامگاه محتشم کاشانی، فیروزهای و کاشیکاری و سنگ وسط آن از مرمر است. مساحت این مقبره ۸۰ متر و ارتفاع آن ۱۴ متر است. دورتادور بقعه محتشم کاشانی، آجری و مقرنس و کاشیکاری شده و با ابیات این شاعر بزرگ مزین شده است.
محمد بن مرتضی معروف به ملا محسن فیض کاشانی در ۱۰۰۷ ه.ق در کاشان به دنیا آمد. این فقیه، محدث، حکیم، شاعر و عارف شیعه مذهب در دوره صفوی می زیست. نام او محمد محسن، مشهور به ملامحسن، و تخلص ایشان فیض و در سلوک و عرفان از مشایخ دراویش بوده است. شیخ ملامحسن فیض کاشانی، داماد اول ملاصدرای شیرازی بوده است. وفات فیض به سال ۱۰۹۰ هجری قمری اتفاق افتاده و مدفن او در کاشان در مقبرهای به نام کرامت یا کرامات واقع است.
بقعه تاریخی خواجه تاجالدین مربوط به قرن ۹ ه.ق است. این بقعه در کاشان، خیابان فاضل نراقی، کوچه مسجد آقا بزرگ قرار دارد و در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۳۴ با شماره ثبت ۴۰۰ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بنابر اسناد تاریخی، بقعه خواجه تاجالدین در ابتدا آرامگاه دو تن از نوادگان امام موسی کاظم (ع) به نامهای اسحاق و ابی طالب بوده است؛ اما با گذشت زمان، این مکان به خانقاهی برای دراویش صوفی تبدیل شد.
مسجد جامع کاشان در دوره سلجوقیان ساخته شده است. این مسجد در کاشان، خیابان باباافضل، محله میدان کهنه قرار دارد. مسجد جامع تاریخی کاشان در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۱۵ با شماره ثبت ۲۵۲ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در لایهبرداریهای اخیر از گچبریهای محراب دوره سلجوقی، آثار و تزییناتی متعلق به دوره آل بویه نیز کشف و شناسایی شده است.
مسجد آقابزرگ کاشان یکی از باشکوهترین مساجدی است که در دوران قاجار ساخته شده. این مسجد تنها مسجد ۵ طبقه جهان است. این مجموعه با سرمایه حاج محمدتقی خانبان در طول سالهای ۱۲۵۰ تا ۱۲۶۰ هجری قمری با هدف برگزاری نماز جماعت، مجالس درس و بحث داماد او، ملا مهدی نراقی دوم، برادر ملا احمد نراقی ملقب به آقا بزرگ بنا شده است.
کوشک مرکزی باغ فین که عمارت «شترگلوی صفوی» نیز گفته می شود، به دستور شاه عباس اول صفوی و به همت آقاخضر نهاوندی، حاکم وقت کاشان ساخته شد. این کوشک به منظور برگزاری مراسم، تفریح، تفرج و بار عام ساخته شد. این بنا در دو طبقه با معماری برونگراست که فضای آن از هر چهارسو به باغ گشوده می شود و در محل تلاقی محورهای اصلی قرار دارد. این کوشک از خشت و گل و آجر ساخته شده است و در مرکز آن حوضی است فیروزه ای رنگ که آب از درون آن می جوشد و با توجه به شکل و مسیر خاص حرکت آب از کانال زیرزمینی به درون حوض، که شبیه گردن شتر است، شترگلو نیز خوانده می شود. در دوره شاه صفی نیز عمارت زیبای کلاه فرنگی با چوب و آهن در دو طبقه بر فراز ساختمان کوشک الحاق شد که امروزه اثری از آن وجود ندارد. موقعیت این کوشک در محل تلاقی طولی و عرضی و نیز جریان جوهای اصلی باغ از جمله شاخص های برتری این کوشک و از ویژگی های بارز باغ ایرانی است.