از روستاهای قدیمی شهرستان خور و بیابانک، مهرجان یا مهرگان است که در گویش محلی مهرگون گفته میشود. قدیمیترین سنگ نبشه این روستا مربوط به قرن هشتم و نهم ه.ق است. مهرجان روستایی است که در گودترین بخش مرکزی ایران قرار گرفته است. از جمله جذابیتهای دیدنی این روستا ساباط ها، کارونسرا و آسیاب آبی هستند. طبیعت سرسبز و نخلستان های برافراشته، بخش وسیعی از روستای مهرجان را به خود اختصاص داده است. احتمالا زمان تأسیس روستا به دوره ساسانیان می رسد که نام آن مهریج بوده است.
روستای بیاضه از توابع بخش مرکزی شهرستان خور و بیابانک است و در ۵۳ کیلومتری جنوب شرقی شهر خور قرار دارد. این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱۹ نفر (۱۰۳خانوار) بوده است. در گذشته این روستا که مرکز فرهنگی منطقه بوده بر اساس برخی مستندات تا پنج هزار نفر جمعیت داشته است. وجود ارگ قدیمی و ساباطها، پایابهای سرپوشیده، قناتها، حسینیه و مسجد جامع قدیمی و امامزاده واقع در روستا و نخلستانهای انبوه در آن توجه گردشگران داخلی و خارجی را جلب کرده است. بیاضیه، بیاذق، بیادق، مفازه، پیاده و بیاذه از دیگر نامهای این روستاست.
روستای ایراج در 54 کیلومتری جنوب خور و بیابانک استان اصفهان قرار دارد. از ایراج در متون قرون سوم و چهارم هجری با نام « اِرا » و « ارابه » یاد شده است. ابن حوقل، ناصر خسرو و اصطخری در قرون سوم و چهارم از ایراج به همراه گرمه (جرمق) و بیاضه (بیادق) نام برده اند که ایراج (ارابه) در کنار کویر قرار داشته است. پس از آن نیز جهانگردان بسیاری از ایراج نام برده اند و گاهی از مردم ایراج به عنوان خوشبختترین مردم نام برده اند. این روستا دارای قدمتی 5هزار ساله است و ۳۳ چشمه آب شیرین در آن وجود دارد.
زیارتگاه امامزاده سید داوود (ع) در شهر خور و بیابانک استان اصفهان قرار دارد. نسب این امامزاده شریف با توجه به نوشته کاشیکاری سردر حرم با سیزده واسطه به حضرت امام موسی بن جعفرعلیه السلام می رسد. زیر بنای صحن کنونی زیارتگاه هم اکنون 1500 مترمربع و زیربنای بقعه و حرم و دور رواق اطراف 850 متر است. ساختمان این بنا به دوران سلجوقیان مربوط میشود که در دوران صفویه بازسازی و بعد در 1349 شمسی مجدداً مرمت و بازسازی شده است. گنبد دوپوش زیارتگاه به ارتفاع 33 متر رسیده و ضریح فلزی به ابعاد 3×2 روی سنگ مزار امامزاده شریف قرار گرفته است.
آب انبار قدیمی خور و بیابانک در روستای زیبا و تاریخی اردیب قرار دارد. بر اساس تحقیقات انجامشده این بنا توسط امیر اسماعیل خان عرب عامری و همراه با عمارت دیوان خانه بنیان نهاده شده و متعلق به اواخر دوره زندیه و اوایل قاجاریه است. همچنین این بنا قدیمی ترین آب انبار شهرستان نیز هست. آب انبار اردیب دارای شعاعی معادل 43/8 متر و ارتفاع 5/7 متر است. این آب انبار منبع آب جمعیت 250 نفری روستا را برای مدت یک سال کفایت می کرده است. آب انبار اردیب بادگیر ندارد و برای تهویه از روزنه های تعبیه شده در چهار جهت و بخش فوقانی استفاده شده است.
مسجد آجری روستای اراضی مبارکه مربوط به دوره صفویه است و بنا بر برخی روایتها در دوره سلجوقیان ساخته شده است. این مسجد در بخش گرکن جنوبی، دهستان نورآباد، انتهای خیابان شهید خرمی، حوالی روستای اراضی و در بین مزارع قرار دارد. این اثر تاریخی در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۳۸۵ با شماره ثبت ۱۸۷۶۳ به ثبت رسیده است. مسجد آجری مساحتی حدود ۲۰۰ متر مربع دارد و قدمت آن حدود ۷۰۰ سال است. بافت مسجد تماما آجر است و به همین خاطر به مسجد آجری معروف شده.
قلعه نهچیر یکی از آثار تاریخی شهر مبارکه و به دوران قاجاریه مربوط است. این قلعه به دست فردی به نام آقا محمدعلی در زمان فتحعلی شاه بنا شده است. نهچیر که از نوع قلعه های مسکونی بوده در قسمت جنوب شرقی شهر قرار دارد و از عمارت های مختلف، دالان ها و حیاط های متفاوتی تشکیل شده است. این مکان در زمان شاه صفی الدین به عنوان شکارگاه استفاده میشده و ستون های سنگی آن که برای ساختمان حمامی آماده شده و هنوز وجود دارند. قلعه نهچیر در سال ۱۳۷۶ به شماره ۱۸۹۵ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این قلعه یکی از منحصر به فرد ترین معماری ها را در بین قلعه های تاریخی در ایران را دارد.
سد نکوآباد مبارکه نگینی فیروزهای در دل کویر است. این سد با دریاچهای آرام و چشماندازی بدیع، مکانی مناسب برای گذراندن یک روز خاطرهانگیز است. این سد خاکی با هسته رسی، ارتفاع ۷۵ متر و طول تاج ۷۵۰ متر دارد و دریاچهای با مساحت ۳۵۰ هکتار ساخته است.
کبوترخانه ۱۸قلو زیباشهر در شهرستان مبارکه متعلق به دوره قاجار است. این برج کبوتر به شمارههای 19046 در سال ۱۳۸۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. نوع معماری این کبوترخانه از شاهکارهای اصیل معماری ایرانی بوده که در نوع خود بینظیر است. این کبوترخانه به شکل استوانهای بوده و نوع معماری آن به شکلی است که کود تولیدشده از کبوترها برای مصارف کشاورزی استفاده میشود.
با توجه به اینکه مبارکه در جوار رودخانه زاینده رود قرار گرفته، از گذشته کشاورزی در این منطقه رونق داشته است. این شهر از تولیدکنندگان عمده محصولات باغی نظیر انگور، هلو، شلیل، زردآلو، به، انار، گیلاس، آلوچه، آلو، آلبالو و زیتون در استان اصفهان است. باغات گیلاس مبارکه هرساله با فرارسیدن فصل بهار و شکوفهزدن درختان، چهره این شهر را پر از رنگ و بوی تازه میکند.
وَرنامخواست شهري در بخش مرکزي شهرستان لنجان استان اصفهان است. این شهر در 50 کيلومتري جنوب باختري شهر اصفهان قرار دارد. نام ورنامخواست در قدیم وَردانخواست بوده. وردان و پسرش مهر شَهربها (واليان) اردشير بابکان ساساني در منطقه النگان (لنجان) و مناطق پيرامون بودند و نام وردانخواست به معناي «پديدآمده در پي خواست وردان است. با وجود صنايعی که در شهر ورنامخواست وجود دارد، این شهر با مهاجرپذيري روبهرو نبوده و بيشتر ساکنان آن بومي هستند. از نقاط ديدني آن، پارک شهر ورنامخواست است که در کنار بارگاه امامزاده سيد ابراهيم از نوادگان امام موسي کاظم قرار دارد.
روستای مدیسه یکی از روستاهای شهرستان لنجان است در شهر باغشاد قرار دارد. این روستا بر حاشیه زاینده رود و در محل پل تاریخی کله واقع شده است. مدیسه مسافت چندانی با شهر باغبهادران ندارد. این روستا در دامنه تپهای مشرف به جاده اصفهان-شهرکرد قرار گرفته است. علاوه بر بافت قدیمی، چشمانداز زیبا و گنبد مسجد آن در دامنه تپه و در مجاورت پل کله از جاذبه های طبیعی این روستاست.