شامگاه ۲۱ اردیبهشت جامعۀ علمی کشور دکتر محمدرضا باطنی ــ یکی از برجستهترین زبانشناسانش ــ را از دست داد. دکتر باطنی، زبانشناس، فرهنگنویس و مترجم نامدار ایرانی در سال ۱۳۱۳ در اصفهان به دنیا آمد. کودکی دشوارش با بیماری لاعلاج پدر، فقر، ترک تحصیل و پادویی در بازار اصفهان گره خورد تا اینکه شاگرد یک مغازۀ خرازی به اسم صفا در خیابان چهارباغ شد که مردم از روی تابلویش صاحب مغازه را آقا صفا1 مینامیدند. آقا صفا شرایطی فراهم کرد تا شاگردش بتواند در دورۀ شبانه به درسومشقش ادامه دهد، اتفاقی که دکتر باطنی آن را نقطه عطفی در زندگی خود میدانست و همواره قدردان و در حسرت دیدار مجدد آن مرد باصفا بود که ظاهراً دیگر هیچگاه میسر نشد. دکتر باطنی با دشواری تمام سرانجام در ۲۳ سالگی موفق به دریافت دیپلم ادبی شده و به معلمی در روستاهای اطراف اصفهان مشغول میشود.
فردوسی سخنوری شگرف است که با سرودن شاهکار مانای شاهنامه، ایرانیترین آفریده ادبی را سرود و آفرین جهانیان را برانگیخت. شاهکاری که سرنوشت ایران را دگرگون کرد تا ایران بماند و ایرانی نیز و به گفته میرجلالالدین کزازی، اگر او در یکی از باریک و دشوارترین روزگاران در تاریخ این سرزمین کهن سر برنمیآورد و شاهنامه را نمیسرود، ما ایرانیان اکنون خود را ایرانی نمیدانستیم و به زبان دلاویز و شورانگیز فارسی با یکدیگر سخن نمیگفتیم و ازاینرو، شاهنامه نامه فرهنگ و منش ایرانی است.