به یاد ال دیگو

خوشبختی از دید ال دیگو تعریف عجیبی داشت. اگر یک توپ به او می‌دادید او خوشبخت‌ترین و خوشحال‌ترین انسان بر روی کره زمین بود، همین‌قدر ساده اما بسیار بلند پروازانه، ساده همچون خوشحالی با توپی کوچک که در کودکی روز و شب خودش را با آن می‌گذراند و بلند پروازانه همچون وقتی‌که ناپل را به معبدی برای ستایش خویش تبدیل کرد.