در کوچهپسکوچههای شهر لاجوردی سپاهان و در روزگاری که خواندن و نوشتن برای مردم آرزو بود، کودکی به دنیا آمد که به وادی طرح و نقش و رنگ گام نهاد. او اگرچه عاشق طبیعت بوده و آموزههایش بیش از هرچیز حاصل طبیعت است و در بسیاری از تکنیکها معلم خود بوده است، اما با هنر و احساس پدرانه عیسی بهادری در هنرستان هنرهای زیبا پرورده شد و از محمد معیری و محمدعلی صفا مشق کرد و با نقاشی از ابنیه تاریخی اصفهان آنها را از زوایای مختلف جاودانه ساخت و آشنایی با علی رخسار از شاگردان کمالالملک او را به اقلیم رؤیایی رخسارهها کشاند.
«تماشای تأثیر و نفوذ نورها و تاریکیها در فواصل میان تودهها و حجمهایی که درختان و ساختمانها در چشماندازهای مختلف میسازند بهانهای برای این تجربهگری شد. سؤال این بود که چطور میتوان با مداخله در منشأ، جهت، رنگ و روابط نور و تاریکی در بازنمایی به اتمسفر جدید دست پیدا کرد. همچنین این تلاشی تجسمی بود تا علاوه بر بینایی، حسهای دیگر را نیز تجربه فرا بخواند؛ به طوری که بتوان رطوبت، سردیگرمی و شاید بوی یک فضا را با نگاهکردن به آن حدس زد یا از این راه به حس لطیف یا تازهای رسید.»
مجموعهنقاشی «عکسهای خانوادگی» پروژه یک ساله یاسین هنری، نقاش جوان و فارغالتحصیل نقاشی دانشگاه اصفهان در مواجهه با مبحث هویت و ازدسترفتن فردیت آدمهاست. هنری که در این مجموعه تحت تأثیر آرای متفکران مکتب فرانکفورت است، به صنعت فرهنگ و تبدیل انسانها به اشیا از پس یک نظام سرمایهداری میپردازد. این نمایشگاه که کارش را از دوم آبان ماه در گالری اکنون آغاز کرده است تا نهم این ماه به نمایش خود ادامه میدهد در استیتمنت نمایشگاه «عکسهای خانوادگی» میخوانیم: «از نظر تئودور آدورنو نظام سرمایهداری مردم را منفعل، بیهویت، ازخودبیگانه و تسلیم در برابر وضع موجود میکند و آنها را به موجوداتی همسان تبدیل خواهد کرد.