مجموعه‌روایت «دختران بی‌وارث» کوشیده است بازتابی واقعی از زندگی دخترانی ارائه کند که در ایستگاه تجرد قطعی ایستاده‌اند

هشت قدم به واقعیت نزدیک‌تر!

تجرد دختران در جامعه ایران همچنان گرفتار کلیشه‌ها و پیش‌فرض‌های اجتماعی است. دختر مجرد یا قربانی فشارها و محرومیت‌هاست، یا نمادی از استقلال و بی‌نیازی. میان این دو تصویر اما زندگی واقعی دخترانی قرار دارد که هرکدام ماجراهایی از انتخاب، تردید، موفقیت، شکست و نگرانی‌های خود را دارند. کتاب «دختران بی‌وارث» تلاش کرده از همین دوگانه‌های ساده فاصله بگیرد و با روایت تجربه زیسته هشت دختر مجرد، تصویری چندوجهی‌تر از این سبک زندگی ارائه دهد.

با وجود سرمایه‌گذاری نهادهای مختلف برای برگزاری دوره‌های متعدد روایت‌نویسی، چرا هنوز این گونه ادبی در ایران قوت نگرفته است؟

هنوز نمی‌دانیم چگونه باید روایت کنیم

به‌دلیل کارکرد روایت در ثبت دل‌نشین و تأثیرگذار رخدادهای مهم، بسیاری از اشخاص و نهادها تصمیم به برگزاری دوره‌های آموزش و تربیت روایت‌نویس کردند تا مناسبت‌های مهم کشور به شیوه ادبی اما استاندارد در کتاب‌ها ثبت شود. اما این فزونی روایت و روایت‌نویسی در عرصه ادبی کشور آسیب‌ها و معایبی را هم به‌دنبال داشته است.

آداب مواجهه با یتیمی در «بی بابا»

چند سالی می‌شود تنور سبکی به نام «روایت‌نویسی» داغ شده است؛ همان متن‌هایی که رد پای واقعیت و لحظه‌های ناب زندگی راوی را در خود دارند، با شاید کمی چاشنی‌های ادبی برای زیباترشدن.