جان سردر تاریخی جورجیر که نامش در فهرست میراث ملی ایرانیان به ثبت رسیده، در خطر است. میراث گرانقدری که شاهکاری از معماری رازی است به جای آن که با لحاظکردن اصول حفاظتی در معرض دید عموم قرار بگیرد، به محلی برای پارک موتورسیکلتها تبدیل شده و هر عابری به راحتی میتواند بر کالبد این میراث گرانبها دست بکشد یا موتورش را به دیواره ارزشمند هزارساله بنا تکیه بدهد و فرسایشش را رقم بزند. به نظر میرسد بهسرعت باید از این سردر تاریخی هم به روشی مشابه روش حفاظت از محراب اولجایتو در مسجد جامع عتیق اصفهان، حفاظت صورت بگیرد و با افزایش آگاهی عمومی نسبت به ارزشهای این میراث از تخریبش جلوگیری و برای معرفیاش تلاش شود.
گلی در عالم خلق شده که هر ساعت از روز رایحه ویژهای دارد و بر هر گلبرگش نقشی منحصربهفرد میبینیم؛ با این وجود در تناسب و تعادل و زیبایی کامل است. بیش از یکهزاره برای خلقشدنش زمان، انرژی، خرد و خلاقیت صرف شده و حالا میتوانید ساعتها، روزها یا سالها به تماشایش بنشینید و هر روز رازی از رازهایش را کشف کنید. این گل خارقالعاده در اصفهان برای جهانیان خلق شده، اما شماری از ما اصفهانیها هنوز از پس دیدنش برنیامدهایم؛ از چه حرف میزنم؟! از «او» که مسجد جامع عتیق اصفهان است و نامش در فهرست میراث ملی ایرانیان و فهرست میراث جهانی بشر به ثبت رسیده است.
دانش ما از اصفهان دوران قاجار بسیار اندک است. شاید یک دلیلش آن باشد که آثار و نشانههای این سلسله در شهر کمتر به چشم میخورد. همه هـــستی اصـــفهان هــمان مــیـــدان نقشجهان و چهارباغ و پلهاست. قاجاریه نهتنها چیزی به اصفهان نیفزود، بلکه بسیار هم بدان بدهکار است. این مطلب کوششی است در راه شناسایی یکی از آثار قاجاری در اصفهان؛ مسجد سید وقتی کارنامه دو سلسله قاجاریه و صفویه را در اصفهان بررسی میکنیم میبینیم از سلسله 250 ساله صفوی بسیاری ابنیه عمومیدر شهر باقی مانده است. عمدهترین آنها میدان نقشجهان و خیابان چهارباغ است. اما از سلسله 120 ساله قاجار چندان ابنیه عمومی باقی نمانده است.