«زبان فارسی»، خانه ایرانیان است؛ جایی که در آن اندیشهها شکل میگیرند، رؤیاها جان میگیرند و عشق و خرد در هم میآمیزند.
درست است که زبان در اولین کارکرد خود، برای برقراری ارتباط انسانها با یکدیگر به وجود آمده است؛ اما از همان ابتدا یکی از مؤلفههای تمدن تلقی میشد. از آنجایی که هر تمدنی خط و زبان مخصوص خودش را داشت و هر تمدن و ملیتی به زبان خودش شناخته میشد، به مرور زبان، یکی از ابعاد اجتماعی افراد جامعه را تشکیل میداد.