ساز سازی
ساختن به سوزِ ساز!
تولد سازها لذت زندگیاش است. به آنها جان میدهد و تا چند ماه، همنشینشان میشـود. آنقـدر بالا و پایینشان میکند و دست به ظریفکاریشان میبرد تا بشوند همانی که باید و بسپاردشان به دستی که امیدوار است عاشقانه کوکشان کند و زیباترین صداها را در همدستیشان بسازد. گردآفرید یزدانی از معدود زنان سازگر اصفهان و حتی ایران است؛ زنی جسور و خوشذوق که در مسیر علاقهاش، نه به نواختن ساز بلکه به ساختنش میپردازد. او بهشکل تخصصی تار میسازد؛ سازی که میگوید علاقه به آن از سالها پیش در وجودش شکل گرفته و رشد یافته است: «اصالت و کهنبودن و صدای تار را خیلی دوست دارم و البته شنیدن موسیقی سنتی دهههای چهل و پنجاه همیشه برایم لذتبخش بوده است.»
زنانههای ساز
«نه! » واکنش تقریبا یکسانی بوده که با آن مواجه بوده اند. نوعی ابراز تعجب و منع از سوی جامعه اطراف که سازسازی را برای زنان چندان معمول نمیدانسته، اما آنها ساز علاقه و اراده را چنان کوک کردهاند که نهتنها کسی نتوانسته از مسیر منحرفشان کند، بلکه این روزها به طور جدی و دائمی به ساخت ساز مشغول شوند و از طریق آن روزگار بگذرانند. به همین بهانه، نگاهی به فعالیت پنج زن سازگر ایرانی در شهرهای مختلف داریم. مریم سورنا مهر طبق گفته خودش، اولین کسی است که در ایران بعد از انقلاب به ساخت ساز چنگ پرداخته است.
شرکت پیام اصفهان زیبا
آرشیو کامل روزنامه
