ادبیات یا شعر آیینی بیانگر جلوههای اعتقادی و ایمانی هر فرد در قالب شعر و نثر است. ادبیات فارسی در طول تاریخ از شعر آیینی خالی نمانده؛ زیرا اغلب شعرا انسانهای باورمندی بودهاند و برحسب مورد به شخصیتها یا آموزههای دینی توجه کرده و در قالبهای گوناگون شعر، از قبیل غزل و قصیده و مثنوی، اشعار آیینی سرودهاند.