ساده، مختصر، مفید

اختتامیه‌ سی‌وهفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان، حال و هوایی دیگر داشت؛ انگار قرار بود بالاخره سالن از انجماد همیشگیِ سخنرانی‌ها بیرون بیاید و نفسی تازه کند.

تاریخ انتشار: 13:41 - پنجشنبه 17 مهر 1404
مدت زمان مطالعه: 2 دقیقه
ساده، مختصر، مفید

به گزارش اصفهان زیبا؛ اختتامیه‌ سی‌وهفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کودک و نوجوان، حال و هوایی دیگر داشت؛ انگار قرار بود بالاخره سالن از انجماد همیشگیِ سخنرانی‌ها بیرون بیاید و نفسی تازه کند.

حامد جعفری، دبیر جشنواره، در ابتدای مراسم وقتی برای سخنرانی به صحنه دعوت شد با یک پیشنهاد غافلگیرکننده آغاز کرد: «اگر با حذف سخنرانی‌ها موافقید، دست بزنید!»

و همین جمله کافی بود تا صدای دست‌های کودکان و نوجوانان در سالن بپیچد و برنامه از همان لحظه مسیر متفاوتی را در پیش بگیرد.

امسال، خبری از نطق‌های طولانی و جدی نبود؛ جشن، رنگ جشن گرفت. سالن پر از هنرمندان بود و خوشبختانه برخلاف مراسم افتتاحیه، صندلی‌های ردیف‌های جلو خالی نمانده بود.
آیتم‌های تصویری جشنواره با هوش مصنوعی ساخته شده بودند؛ خلاقانه، کوتاه و هوشمند.

در طراحی هر آیتم تلاش شده بود تا قصه‌ای کوچک روایت شود، حتی برای بزرگداشت‌ چهره‌‌هایی چون داریوش فرضیایی و زهره شکوفنده.

در میان آیتم‌ها، معرفی و تقدیر از «طراح لوح تقدیر جشنواره» هم از نکات جالب بود؛ بخشی که نشانه‌ای از دقت به پشت‌صحنه‌های جشنواره بود.

حضور هنرمندان آشنا و دوست‌داشتنی دنیای کودک، از عمو پورنگ تا آقای مجری در کنار پوران درخشنده، محمد بحرانی و مجید مجیدی، حال و هوای اختتامیه را صمیمی‌تر و درخور بچه‌ها کرد.

سامان احتشام هم با اجرای موسیقی در دستگاه بیات اصفهان، حال و هوایی دلنشین به مراسم داد؛ ترکیبی از شور کودکانه و طعم اصیل موسیقی ایرانی.

اما جدیدترین اتفاق اختتامیه امسال، حضور داوران نوجوان بین‌الملل بود. این بخش امسال برای نخستین بار به جشنواره اضافه شده بود.

داورانی از کشورهای مختلف، نوجوانانی با نگاه‌های تازه و سلیقه‌های متفاوت، کنار هم نشستند تا درباره فیلم‌ها نظر بدهند.

نه از زاویه دید کارشناسان سینما، بلکه از دل همان نسلی که این فیلم‌ها برایشان ساخته می‌شود.جایزه‌ آن‌ها به فیلم «بچه مردم» اهدا شد؛

فیلمی که به گفته‌ خودشان، «هم خنده را بر لبمان آورد و هم احساساتمان را به گریه نشاند.»

اختتامیه امسال نشان داد که گاهی کافی است یک جمله‌ی ساده گفته شود: «اگر موافقید، دست بزنید» تا قفل تکرار باز شود و جشن، دوباره به معنای واقعی‌اش برگردد.