به گزارش اصفهان زیبا؛ سه روز از آن واقعه تلخ گذشته بود که همراه با همسر و فرزندم به محل حادثه (هفتون) رفتیم؛ اما آثار جنایت و تخریب همچنان پابرجا بود و غبار غم بر چهره محله سنگینی میکرد. به محض ورود به اولین خانه ویرانشده، صحنهای نگاهم را خیره کرد و لنز دوربینم را به سوی خود کشید: سجادهای که کلمه مقدس «مادر» بر آن نقش بسته و در میان هجومی از خردهشیشهها محاصره شده بود.
در آن لحظه، به عنوان یک مادر، قلبم لرزید؛ بیاختیار به یاد این کلام وحی افتادم که «بنده من، من از مادر به تو مهربانترم». به مادری اندیشیدم که روی همین سجاده، رو به معبود خویش دعای شهادت نجوا کرده و اکنون در آغوش امنِ پروردگار آرام گرفته بود.
این تصویر برای من یک «مرثیه بصری» و ستایشی از عشق بیپایان مادری است؛ تصویری که در آن «مادر» نه فقط یک نام، بلکه مظهرِ حضور، دعا و لنگرگاهِ عاطفی خانواده است. سجاده در این قاب، نمادِ پناهگاهی شخصی و پیوندی معنوی با خداست که مورد تهاجم قرار گرفته؛ اما درخشش کلمه «مادر» بر تار و پود آن نشان میدهد که حتی در اوج ویرانی، عشق همچنان ایستاده و الهامبخش باقی میماند. این قاب، تصویری است که درد را فریاد میزند، بر جانها رسوخ میکند و وجدانهای بیدار را به تماشا فرامیخواند.
