به گزارش اصفهان زیبا؛ منطق دین اسلام بر این اساس است که در برخی ایام خاص، آداب، ویژگیها و توصیههایی وجود دارد که رعایت آنها میتواند منشأ خیر، برکت و آثار مثبت باشد و بیتوجهی به آنها نیز چهبسا موجب محرومیت از این خیرات یا گرفتار شدن به برخی آسیبها و ضررها شود.
این اصل، بهصورت کلی، در چارچوب دین قابل فهم و پذیرش است. اما اگر از این اصل کلی، نتایجی ساخته شود و بهصورت مصداقی و قطعی گفته شود که مثلا در فلان روز باید چیزی مثل طلا را خرید یا فروخت، یا انجام دادن و انجام ندادن برخی امور خاص را به دین نسبت دهند، اینگونه امور نیازمند دقت و بررسی است؛ زیرا چهبسا از اموری باشد که بهتدریج بر زبان مردم افتاده و بهعنوان باور دینی رواج یافته، در حالی که ریشهٔ معتبری نداشته باشد و در شمار خرافه یا بدعت قرار گیرد.
بدعت آن است که کسانی که خود را آگاه به دین و مفسر معارف دینی میدانند، چیزی را در دین وارد کنند و به آن رنگ و اعتبار دینی بدهند، در حالی که جزو دین نبوده است.
در مقابل، خرافه بیشتر از سوی عوام مردم به دین افزوده میشود؛ یعنی اموری در میان مردم شکل میگیرد و رواج پیدا میکند که پشتوانهٔ اصیل دینی ندارد، اما بهمرور چنان با دین آمیخته میشود که گویی جزئی از آن است.
اگر بنا بود هر آنچه مردم به دین نسبت میدهند، پذیرفتنی باشد، دیگر سخن گفتن از دین خالص و مقبول معنا نداشت. حال آنکه دین، حقیقتی معین و مشخص دارد و نمیتوان هر امر افزوده و رایجی را به آن نسبت داد.
از همینجاست که خطر تصرف در دین، کم و زیاد کردن آن و آمیختن حق و باطل پدید میآید. ازاینرو، تشخیص این مسائل، کاری تخصصی و بر عهدهٔ کارشناسان زبدهٔ دینی است که بتوانند این امور را از یکدیگر تفکیک کنند، بخش صحیح و مستند را از موارد افزوده و بیپایه جدا سازند، و دین خالص و معتبر را برای مردم تبیین کنند.
همچنین در موضوعاتی از این دست، مانند اینکه آیا مثلا توصیه به خرید طلا در زمانی خاص واقعا مستند دینی دارد یا نه، باید با تحقیق و بررسی دقیق برخورد کرد تا روشن شود که اینگونه مطالب از متن دین برخاسته است یا از افزودههایی است که بعدها به آن راه یافته است.
