به گزارش اصفهان زیبا؛ کسانی که اولین فستفودیها را راهاندازی کردند، شاید هرگز فکر نمیکردند روزی در رقابت با غذاخوریهای سنتی و طباخیها دست برتر را داشته باشند.
با توسعه شهرنشینی و افزایش مشاغلی که ساعتهای طولانی کارکنان باید به کار مشغول میبودند، نیاز به میانوعدهای به وجود آمد که تا رسیدن به وعده اصلی آنها را سیر نگه دارد؛ بنابراین در شهرها اغذیهفروشیها و ساندویچیها روزبهروز بیشتر شدند تا پاسخگوی نیاز مردم باشند.
ازجمله این ساندویچیها، ساندویچی قدیمی است که حاج حسن حقانی سال 61 آن را در خیابان عسکریه افتتاح کرد و تا امروز سه نسل در آن مشغول کار بودهاند. به غیر از خودش که با 80سال سن هنوز هرشب به مغازه میآید تا از کم و کیف امور باخبر شود، پسر و نوهاش مغازه را میگردانند.
او پیش از اینکه کاروکاسبی کنونی خود را راه بیندازد، ابتدا در یک اغذیهفروشی کارگری میکرده و سپس بعد از 14 سال دکهداری مطبوعات روبهروی هتل عباسی، به آشپزخانه هتل راه پیدا میکند. پس از مدتی کارکردن در هتل، از آنجا که فضای فرهنگی آن زمان این مکان را نمیپسندیده، به پیشنهاد شخصی به نام پوریایولی، معاون شهردار وقت، از کار بیرون میآید و با خرید مغازهای به قیمت 120هزارتومان در خیابان عسکریه کاری را آغاز میکند که بعد از 44 سال هنوز هم رونق دارد.
حاج حسن میگوید: «اوایل کار، سختی زیادی داشتم. توی خانه ساندویچ درست میکردم؛ اما کمکم مغازه را وسعت دادم و کارم رونق گرفت.» میپرسم ساندویچهای آن زمان چه فرقی با ساندویچهای امروزی داشتند؟ پاسخ میدهد: «آن زمان من چند قلم ساندویچ داشتم که شامل مغز، زبان، جگر مرغ، اولویه، کتلت، ماکارونی و همبرگر و سوسیس و کالباس میشد؛ اما حالا بیشتر سوسیس و کالباس و غذاهای فرآوریشده طرفدار بیشتری دارند.»
این کاسب قدیمی مشتریهایی دارد که سه نسل از یک خانواده هستند: «کسانی به مغازه ما میآیند که پدرشان مشتری ما بوده و حالا هم فرزندشان مشتری ماست. برخی از مشتریها با اینکه شغلهای مهمی دارند، هنوز هم به اینجا میآیند تا خاطراتشان را زنده کنند.»
او میگوید که قدیمترها این همه سس با طعمهای مختلف وجود نداشت و فقط سس گوجه فرنگی بود. خودش هم هنوز به شیوه سنتی سس ساندویچها را درست میکند و معتقد است همین موضوع باعث شده طعمهای قدیمی حفظ شود.
به گفته این کاسب قدیمی محله عسکریه، از اواخر دهه هفتاد تغییراتی در انواع ساندویچها به وجود آمد و با آمدن مواد غذایی مدرنتر، ذائقه مردم هم تغییر کرد: «مردم دیگر خیلی طرفدار ساندویچهای قدیمی نیستند. در گذشته ساندویچها به عنوان میانوعده مصرف میشدند؛ اما امروزه نقش آنها تغییر کرده و مردم بیشتر از آنها به عنوان وعده اصلی استفاده میکنند.»
آقای حقانی فضای محله در آن زمان را چنین توصیف میکند: «این خیابان اصلاً به این شکل نبود. یک خیابان فرعی و باریکتر و بیشتر زمین بود و بچهها توی همین خیابان بازی میکردند. بعداً آقای زندکرمانی درمانگاه عسکریه را افتتاح کرد و کمکم از سال 70 به بعد عسکریه رونق پیدا کرد. پیش از اینکه ساندویچی ما افتتاح شود، در این منطقه مغازههای بسیار کمی وجود داشت. بیشتر خانه بود که خانهها را خراب کردند و به این سبک امروزی درآوردند.»
او میگوید: «پیش از ما چند مغازه در محله بود که تعدادی از آنها هنوز هستند و برخی از آنها یا از اینجا رفتهاند یا کاربریشان تغییر پیدا کرده.»
آقای حقانی به مشکلات کسبوکارش هم اشاره میکند: «قبلاً پولی در دستوبال مردم نبود و این مشکل عمده کاسبیهای قدیمی بود. حالا پول هست؛ اما رونقی در کار نیست و هزینهها خیلی زیاد شده.»
به گفته او، مردم محله عسکریه بیشتر کاسب هستند؛ از پدر گرفته تا فرزند و نوه.
از این کاسب قدیمی محله عسکریه درباره مشکلات محله و مسائلی که باعث میشود ساکنان عسکریه را تلخکام کند میپرسم. با توجه به صحبتهای حاج حسن حقانی، مشکل خیابان عسکریه یک چیز است که همه اهالی هم به آن اذعان دارند: ترافیک.
