نانوحسگر جدید برای شناسایی آلودگی آب آشامیدنی

یک نانوحسگر با قالب مولکولی، تشخیص یک ترکیب شیمیایی را با تشخیص نوری در لحظه ترکیب می‌کند و روشی جدید برای شناسایی آلودگی‌های جزئی در آب آشامیدنی ارائه می‌دهد.

تاریخ انتشار: ۱۰:۲۸ - پنجشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۵
مدت زمان مطالعه: 2 دقیقه
نانوحسگر جدید برای شناسایی آلودگی آب آشامیدنی

به گزارش اصفهان زیبا؛ یک نانوحسگر با قالب مولکولی، تشخیص یک ترکیب شیمیایی را با تشخیص نوری در لحظه ترکیب می‌کند و روشی جدید برای شناسایی آلودگی‌های جزئی در آب آشامیدنی ارائه می‌دهد.

آب یکی از مهم‌ترین عناصر طبیعت و عنصری ضروری برای همه موجودات زنده است. در همین زمینه، پژوهشگران به دنبال روش‌هایی سریع و دقیق برای بررسی کیفیت آب و شناسایی آلاینده‌های موجود در آن هستند.

«بیسفنول ای» (Bisphenol A) یکی از آلاینده‌های مختل‌کننده غدد درون‌ریز است که به‌طور گسترده در محیط‌های آبی یافت می‌شود. به همین دلیل، شناسایی سریع و قابل اعتماد این ترکیب اهمیت زیادی دارد.

نانوحسگر چگونه بیسفنول ای را شناسایی می‌کند

پژوهشگران دانشگاه هیتیت (Hittite University) در پژوهشی جدید نشان داده‌اند که می‌توان یک پلیمر قالب‌گیری‌شده نانومولکولی سنتزشده با فاز جامد را در یک پلتفرم رزونانس پلاسمون سطحی ادغام کرد. این فناوری امکان شناسایی بیسفنول ای در آب را فراهم می‌کند.

پلیمرهای قالب‌گیری‌شده نانومولکولی، ساختاری کروی و یکنواخت دارند. قطر هیدرودینامیکی میانگین این ساختارها به ۹۴ نانومتر می‌رسد و همین ویژگی امکان تثبیت آنها روی پلتفرم را فراهم می‌کند.

این حسگر رفتار اتصال ناهمگن نشان داد و توانست در برابر بیسفنول‌های مرتبط از نظر ساختاری تمایز بالایی ایجاد کند. همچنین، در مقایسه با پلیمرهای قالب‌گیری‌شده نانومولکولی گروه کنترل، راندمان چاپ‌پذیری بالاتری داشت.

دقت بالای حسگر در آزمایش‌ها

پژوهشگران برای ارزیابی عملکرد نانوحسگر، آزمایش‌های اعتبارسنجی انجام دادند. نتایج آزمایش‌ها بازیابی ۹۶.۹۰ تا ۹۸.۹۳ درصد را نشان داد.

همچنین، بررسی نمونه‌های آب حاوی کربوهیدرات، قابلیت شناسایی بیسفنول ای و انتقال وابسته به دما را نشان داد. این نتایج عملکرد مناسب حسگر در شرایط مختلف را تأیید می‌کند.

یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد این پلتفرم می‌تواند روشی سریع و قابل استفاده مجدد برای پایش حساس بیسفنول ای در محیط‌های آبی فراهم کند. این فناوری همچنین امکان شناسایی آلودگی‌های جزئی آب را بدون نیاز به تکثیر فراهم می‌کند.

این پژوهش در مجله «Communications Chemistry» به چاپ رسیده است.