به گزارش اصفهان زیبا؛ این روزها متنهای کوتاه و چندخطی مخاطب بیشتری دارند؛ نوشتههایی که خواندنشان بین چند ثانیه تا یک دقیقه زمان میگیرد و لقمههای جمعوجوری به مخاطب میدهد یا اصلا محتواهای بصری که دیگر مخاطب مجبور به حلاجی حروف هم نیست؛ بااینحال، گاهی مهاجرت معکوس هم مخاطب خاص خودش را دارد. مثلا چاپ نشریه. مجموعه فرهنگی شهید مدرس بهعنوان یکی از باسابقهترین گروههای فرهنگی شهر، در این سالها برنامههای مختلفی را در پرونده خود دارد؛ از تولیدات تصویری گرفته تا کارگاههای مهارتی. این بار مجموعه مدرس دست به انتشار نشریه زده است، نشریهای با عنوان «دوات». بچههای گروه میگویند ولو برای یک نفر هم که شده، میخواهیم آن حوصله، رغبت و اشتیاقی را که لابهلای مشغلههای آدمها گم شده است، برگردانیم. صبا اسماعیلیان، سردبیر نشریه «دوات» و مسئول علمیمهارتی شاخه جوانان این مجموعه، در این گفتوگو با «اصفهانزیبا» از ایده شکلگیری نشریه، نتیجه نخستین شماره و رویکرد این مجموعه به کشف استعدادهای نویسندگی میگوید.
معمولا کلاسها، دورهها و فعالیتهای مهارتی و تفریحی همیشه در مجموعههای فرهنگی وجود داشتهاند؛ اما بهخصوص حالا که فضای مکتوب تا حدی افول کرده، شما چطور به سراغ انتشار نشریه رفتهاید؟
ما معتقدیم نوشتن و پیوندزدن کلمات با یکدیگر و آن ردی که جوهر روی کاغذ میاندازد، میتواند به نوعی شفابخش باشد؛ میتواند مرهمی باشد بر زخمهای روح آدم.
اولین هدف نشریه ما هم همین است؛ اینکه هربار حول موضوعی جمع شویم که ذهنمان را درگیر کرده و دغدغهاش را داریم و بتوانیم ایدئولوژیهای مختلف و زاویهنگاههای مختلفمان را درباره آن موضوع ارائه کنیم.
از طرف دیگر، در این روزگاری که حوصله آدمها به قدری کم شده که جز یک متن چندخطی یا کپشنهای اینستاگرامی را نمیخوانند و به چیز دیگری رغبت ندارند، خواستیم علاوه بر اینکه دغدغهمان را با انتشار نشریه دنبال میکنیم، در حد وسعمان هم از نظر محتوای قوی و هم از نظر جنبه بصری و گرافیکیِ زیبا، آن حوصله، رغبت و اشتیاقی را که لابهلای مشغلههای آدمها گم شده، برگردانیم؛ ولو اینکه این رغبت را به یک نفر یا چند نفر برگردانیم.
اسم نشریه چیست؟
اسمش «دوات» است؛ هم به معنای همان ظرف جوهری که قلمها در آن زده میشوند و با آن مینویسند و هم به معنای «دوای تو».
هر دو معنایی که برای این نام در نظر گرفتیم، برایمان مهم بود؛ اینکه این جوهری که با آن نوشته میشود، آن قلم و آن کلمات، میتوانند شفابخش باشند. شعارمان هم «جوهری بر جراحت جهان» است.
موضوع اولین شماره نشریه چیست و چطور به این موضوع رسیدید؟
نشریه ما یک گاهنامه است که هر چند وقت یکبار منتشر میشود و هر شماره موضوع مختص خودش را دارد.
شماره اول را به موضوع جنگ اختصاص دادیم. دلیلش هم این بود که ما در دورهای بیشتر زندگی کردهایم که تحت تأثیر سایه شوم جنگ بوده و آن تجربه زیستهای را که داشتیم، میخواستیم به یک دغدغه تبدیل کنیم و براساس آن، چیزی به مخاطب ارائه بدهیم. به همین دلیل، موضوع جنگ را برای شماره اول انتخاب کردیم.
نشریه به چه صورت منتشر میشود؟
در نظرمان است که انشاءالله ۲۵ شهریور بهصورت الکترونیکی منتشرش کنیم و چند نسخه محدود، در حد پنج، شش نسخه هم بهصورت فیزیکی داشته باشیم.
جامعه هدف نشریه چه کسانی هستند؟
مخاطب ما همه کسانی هستند که به چنین موضوعاتی و چنین نوشتههایی علاقه دارند؛ چه افراد مرکز و چه افراد خارج از مرکز. در واقع، مخاطب ما عام است.
هزینههای مالی انتشار هم طبیعتا برعهده مرکز است.
بله، متکی بر بودجه مرکز هستیم.
عوامل نشریه را چه کسانی تشکیل میدهند؟
ما یک گروه تحریریه داریم که همان نویسندگان ما هستند. یک نفر هم سرپرست نویسندگان داریم که متنها زیر نظر ایشان نوشته و تأیید میشود. نویسندهها هم میتوانند درباره موضوع آن شماره، با هر قالبی که میخواهند، مطلب ارائه بدهند؛ چه شعر باشد، چه روایت، داستان، جستار یا هر چیز دیگری. حتی متنهای سیاسی و اجتماعی و موضوعات تخصصیتر هم میتوانند در نشریه جای بگیرند.
یک گروه گرافیکی هم داریم که کارهای گرافیکی نشریه را انجام میدهند. در کنار آن، یک تیم رسانه و محتوا داریم که کار تبلیغات را انجام میدهد و اگر کاری مثل عکاسی، فیلم یا موارد مشابه وجود داشته باشد، آنها انجام میدهند. پوسترها و این موارد هم با همین گروه است؛ یعنی میتوان گفت بخشی از کار روابط عمومی مجموعه را هم برعهده دارند.
این اعضایی که گفتید، از بچههای خود مجموعه شهید مدرس هستند؟
بچههای گرافیک، تبلیغات و روابط عمومی بله؛ اما نویسندهها لزوماً نه. یک سری از نویسندهها از آشناهای مجموعه مدرس هستند و یک سری هم از خارج از مجموعه میآیند. خیلی اصراری نداریم که فقط بچههای خود مرکز باشند.
با توجه به این مسیری که شروع کردهاید، آیا اعضا از قبل آموزشهایی در زمینه چنین نوشتارهایی دیدهاند؟ یا قرار است در آینده سرمایهگذاری بیشتری روی این موضوع انجام شود؟ بهخصوص با توجه به اینکه گفتید نویسندگان لزوما از اعضای مجموعه نیستند.
فعلا برنامهای برای تقویت مهارت نویسندگی اعضا نداریم؛ چون اصراری نداریم که نویسندهها حتما از بچههای مجموعه خودمان باشند. از طرف دیگر هم مدنظرمان نبوده که نویسندههای خیلی حرفهای بیایند و بنویسند. یکی دیگر از هدفهای نشریه این بود که بچهها استعداد خودشان را متوجه شوند. خیلی از کسانی بودند که یا امتناع میکردند، یا رویشان نمیشد، یا فکر میکردند استعداد ندارند و در نوشتن ضعیف هستند. اما بعد از اینکه نوشتند و متنشان چکشکاری و اصلاح شد، فهمیدند که اتفاقا اگر بخواهند روی کارشان وقت بگذارند، خیلی استعداد دارند و میتوانند این کار را انجام بدهند.
نمیگویم نویسنده حرفهای دوست نداریم داشته باشیم؛ چرا، حتماً دوست داریم. خیلی از بچههایی که برای این شماره متن نوشتهاند، کلاس داستاننویسی رفتهاند و دستی به قلم داشتهاند؛ اما در کنار آنها کسانی هم بودند که تجربه نداشتند. یعنی برای ما حتماً افراد باتجربه موضوعیت ندارند.
میخواهیم این امکان را فراهم کنیم که کسانی که فکر میکنند نمیتوانند، با استعداد خودشان روبهرو شوند. انشاءالله این نشریه برایشان یک نقطه رشد باشد.
