از ابتدای مهرماه، منازعه میان ایران و آمریکا به مرحله جدیدی رسیده است؛ تحریم هوایی. آمریکا از 27 کشور خواسته به هواپیماهای ایران سوخت ندهند و پروازهایشان را لغو کنند
از زمان احداث بنا تا امروز، حدود یک صده گذشته است. اعداد و ارقام میگویند خانه مربوط به دوره پهلوی اول است. همانطور که آبان ۱۳۰۷ هم، سیدمحمدِ حسینیِ بهشتی در این خانه متولد شد و بعدها که به شهادت میرسد، اسم خانه میشود: خانه شهید بهشتی.
از اسفندماه ۱۴۰۴ که تجمعات خیابانی شکل گرفته تا الان که نزدیک به ۶ ماه از آن میگذرد، نهادهای دولتی، گروههای مردمی و برخی اشخاص در برهههای زمانی متفاوت، نقشی در برپایی موکبهای خیابانی داشتهاند.
دوستی تقویم را نشان داد و گفت: «روز زنان شاغل هم داریم، ولی روز پسر نه.» به نظرم اصلا قیاس جالبی نبود. جدای از اینکه روز پسر داریم یا نه، چرا روز زنان شاغل را اینقدر کماهمیت و داده پرت تقویم حساب کرد؟
الان که در آستانه مهرماه ۱۴۰۵ هستیم، بیش از یک سال است که لزوم توجه به« نسل Z» و استفاده از ظرفیتهای آنها در کلام مدیران مختلف دولتی شنیده میشود. توجهی که ابتدا با حضور این نسل بهعنوان مشاور در بدنه حاکمیت نمایان شد و در ادامه، آنطور پیش رفت که بعضا زمزمههایی از تشکیل کابینه، شوراهای استانی و کمیتههای تخصصی نسل زد مطرح شد.
خانواده برای مدت طولانی در ادبیات اجتماعی، نهادی با تعریفی نسبتا روشن بود؛ گروهی از افراد که بر پایه ازدواج، خویشاوندی یا فرزندپذیری به یکدیگر پیوند خوردهاند، در یک فضای مشترک زندگی میکنند و در کنار رابطه عاطفی، مسئولیتهای اقتصادی، تربیتی و اجتماعی را نیز بر عهده دارند.
این روزها متنهای کوتاه و چندخطی مخاطب بیشتری دارند؛ نوشتههایی که خواندنشان بین چند ثانیه تا یک دقیقه زمان میگیرد و لقمههای جمعوجوری به مخاطب میدهد یا اصلا محتواهای بصری که دیگر مخاطب مجبور به حلاجی حروف هم نیست؛ بااینحال، گاهی مهاجرت معکوس هم مخاطب خاص خودش را دارد.
تربیت قاری نوجوان، مسیری است که در کنار آموزش صوت و لحن، به استمرار، امکانات و ایجاد بستر برای دیدهشدن نیاز دارد. این گزاره برگرفته از تجربه مؤسسه قرآنی بینه است؛ مؤسسهای که از سال ۱۳۸۲ بهطور تخصصی وارد مسیر شناسایی و تربیت قاریان نوجوان شده است و تا الان هم نزدیک به هفت هزار نوجوان خوشصوت را برای آموزش تخصصی برگزیده است.
تجمعات شبانهای که از اسفند سال گذشته آغاز شد، حالا پس از گذشت حدود شش ماه همچنان ادامه دارد؛ تجمعاتی که حضور زنان در آن به شکل محسوسی پررنگ است. همین حضور پررنگ، یک پرسش مهم را پیش روی ما قرار میدهد: آیا میتوان میان این تجمعات خیابانی و «زنانگی» نسبتی برقرار کرد؟
بعد از آنکه تبوتاب جنگ تا حدودی فروکش کرد و کلاسهای دانشگاهها دوباره برگزار شد، استاد دانشگاهی به دانشجویانش گفت: «بنویسید؛ هرچه میبینید، بنویسید. نوشتههای امروز شما، تاریخ روایی و تحلیلی آینده را خواهد ساخت.»
چاپ، آن فناوری بود که با آغازبهکار خود صرفا به تکثیر نوشتهها و تصاویر نپرداخت؛ بلکه دگرگونیهایی معرفتی در جهان ایجاد کرد و بر نحوه نگاه بسیاری از فلاسفه به وقایع اثر گذاشت. این اختراع در شکلگیری بخشی از نظم کنونی جهان و سازوکارهای آن نقش داشته است؛ ازهمینرو، نمیتوان با نگاهی سادهانگارانه به آن نگریست.
مدرسه، مسجد و بیمارستانهای وقفی، بناهای آشنایی برای ما هستند؛ همانهایی که بهنظرمان میآید برای زمانهای خیلی خیلی قدیم است و همچون شیء یا بنایی تاریخی به دستمان رسیده. اما وقف صرفا میراثی بهجامانده از گذشته نیست.