به گزارش اصفهان زیبا؛ «نگهبانان خورشید» از آن پویانمایی‌هایی است که تلاش کرده کمی از مسیرهای تکراری فاصله بگیرد و سراغ موضوعی متفاوت برود: تاریخ و تمدن باستانی ایران. شاید همین انتخاب، مهم‌ترین ویژگی فیلم باشد، چون کمتر پیش آمده که در پویانمایی ایرانی، آثار تاریخی و فضای باستانی را وارد یک داستان ماجراجویانه و فانتزی کنیم.آثار باستانی در فیلم فقط برای تزیین و ساختن یک فضای قدیمی استفاده نشده‌اند و در داستان هم نقش دارند.
همین موضوع باعث می‌شود فیلم علاوه بر سرگرم کردن مخاطب، حس کنجکاوی او را هم درباره تاریخ و فرهنگ ایران بیشتر کند.یکی از انتخاب‌های جالب و جسورانه فیلم، شخصیت اصلی با ویژگی آلبینیسم (زالی) است. استفاده از چنین شخصیتی در یک پویانمایی ایرانی، انتخابی بی‌پرواست و باعث شده قهرمان داستان شبیه خیلی از شخصیت‌های معمول و تکراری نباشد.
شاید اگر این ویژگی بیشتر در داستان استفاده می‌شد، می‌توانست به یکی از نقاط قوت مهم‌تر فیلم هم تبدیل شود.از نظر ریتم هم «نگهبانان خورشید» در بیشتر لحظات اجازه نمی‌دهد داستان بیش از حد آرام شود. اتفاقات مختلف پشت سر هم پیش می‌روند و همین موضوع باعث می‌شود مخاطب همچنان دنبال کند که قرار است چه اتفاقی برای شخصیت‌ها بیفتد.
اما فیلم در شخصیت‌پردازی می‌توانست بهتر عمل کند. برای مثال، «دکتر جونز» شخصیتی است که ظرفیت زیادی برای تبدیل شدن به یک کاراکتر به‌یادماندنی دارد؛ اما اطلاعات زیادی درباره گذشته و انگیزه‌هایش نمی‌بینیم. اگر شخصیت‌ها فرصت بیشتری برای نشان دادن خودشان داشتند، احتمالاً ارتباط مخاطب با آن‌ها هم بیشتر می‌شد.
فیلمنامه هم در بعضی قسمت‌ها کمی عجله دارد. بعضی اتفاقات خیلی سریع اتفاق می‌افتند و فرصت زیادی برای پرداخت احساسات شخصیت‌ها یا جزئیات ماجرا وجود ندارد. پیام‌های فیلم هم گاهی بیش از حد مستقیم بیان می‌شوند. اگر بخشی از این پیام‌ها به جای دیالوگ، از طریق رفتار شخصیت‌ها و اتفاقات داستان منتقل می‌شد، احتمالاً تأثیر بیشتری داشت.
در نهایت، «نگهبانان خورشید» را می‌توان یک تجربه قابل قبول و متفاوت در پویانمایی ایرانی دانست؛ تجربه‌ای که شاید هنوز جای بهتر شدن داشته باشد، اما مسیر جالبی را انتخاب کرده است.
