گِل‌ درمانی

نیروهای درمانی زمین

در دوران معاصر، با کوشش‌های خستگی‌ناپذیر امانوئل فِلکه‌، کشیش آلمانی که اسم مستعار «کشیش خاک رس» را یدک می‌کشید، زمین به عنوان یک روش درمانی ارزشمند دوباره مورد توجه عموم قرار گرفت. فِلکه فهمید که نیروهای زمین دارای تأثیر قابل توجهی بر روی بدن انسان، به‌ویژه در طول شب هستند. او این تاثیرها را به صورت دادن انرژی و سرزندگی به بدن توصیف می‌کرد.
فِلکه بر این باور بود که برای درمان زخم‌ها و بیماری‌های پوستی، استفاده از خاک رس یا خاک زمین مرطوب تنها درمان طبیعی است. بنابراین، بدن با عناصری که از آن ساخته شده است، به درمان خود می‌پردازد.
آدلف جاست‌(١٩٣٦- ١٨٣٨)، یکی از پیشگامان طبیعت‌درمانی در دوران معاصر بر این باور بود که تمامی بیماری‌ها، بخصوص بیماری‌های حاد دستگاه عصبی در طول شب از طریق خوابیدن بر روی زمین درمان خواهند شد.
مطابق با اظهارنظر آدلف جاست، با خوابیدن بر روی زمین، «تمامی بدن از حالت بی‌حالی و رخوت به حالت جدیدی از دریافت انرژی حیاتی تغییر پیدا می‌کند، به‌طوری‌که بدن می‌تواند به شکل موثری مواد سمی قدیمی و تجمع مدفوع از قبل مانده را از روده‌ها حذف کرده و حسی از سلامتی، زندگی و قدرت جدید را دریافت کند.
پا‌برهنه بودن در تمام روز بجز وقتی که هوا خیلی سرد است، نیز گام ارزشمندی در رسیدن به سلامتی واقعی به حساب می‌آید.
انسان می‌تواند از طریق زمین انرژی حیاتی و قدرت لازم را توسط پاهای خود بدست آورد. عیسی مسیح‌(ع) نیز اهمیت زیادی به استفاده از پاهای برهنه می‌داد.
او خودش پاهای برهنه‌ای داشت و به مریدان خود نیز دستور می‌داد تا چنین کاری انجام دهند.
توصیه می‌شود که تا جایی که ممکن است، بخصوص بر روی زمین بدون پوشش، کاملاً با پای برهنه راه رفت اما در اتاق‌هایی که کف آن‌ها رنگ‌آمیزی شده، بهتر است کفش پوشید، زیرا اگر فرد با پای برهنه بر روی آن‌ها راه برود، اثرات مخربی بر روی بدن او خواهد داشت.
سرخپوستان آمریکا تاکید زیادی بر روی درمان از طریق زمین دارند. آن‌ها بر این باور هستند که نیروهای درمانی در برگ‌ها و گیاهان قوی و در هوا از آن هم قوی‌تر است اما در زمین از همه قدرتمندتر است. آن‌ها رسمی دارند که طی آن افرادی را که از بیماری‌های مختلف رنج می‌برند، برای چندین ساعت‌ تا گردن در زیر خاک دفن می‌کنند. آن‌ها معتقدند که با این روش بسیاری از این بیماران از بیماری‌های خود درمان شده‌اند. احتمالاً، در این روش بدن مواد معدنی و مغناطیس زمین را به سوی خود جذب می‌کند.

ماسک گل

کارورزان درمان طبیعی در حال حاضر از زمین مرطوب استفاده فزاینده‌ای برای درمان بیماری‌ها می‌کنند. ثابت شده است که استفاده از ماسک گِل در درمان التهاب مزمنی که بر اثر بیماری‌های داخلی، کبودی‌ها، گرفتگی‌ها، سوختگی‌ها و زخم‌ها بوجود می‌آید کاملاً مؤثر و مفید است. طبیعتاً، این شیوه درمانی باید به همراه یک برنامه صحیح غذایی و سایر درمان‌های طبیعی مورد استفاده قرار بگیرد.
مزیت درمان توسط گِل این است که در مقایسه با کمپرس‌های آب سرد می‌تواند رطوبت و سرما را برای دوره‌های طولانی‌تری حفظ کند. رطوبت سرد در ماسک گِل منافذ پوست را آرام کرده، خون را به سطح آن می‌رساند، یبوست و دردهای داخلی را رفع کرده و حذف مواد زائد را افزایش می‌دهد.
 ماسک گِل را می‌توان با خاک رُسی که از حدوداً ١٠ سانتی‌متری زیر سطح زمین بدست آمده است و دارای هیچ ناپاکی همچون کود گیاهی یا سنگریزه نیست، تهیه کرد. سپس، این خاک رس را باید با آب گرم به خمیر نرمی تبدیل کرد. هنگامی که خمیر سرد شد، باید آن را بر روی تکه پارچه‌ای که اندازه آن می‌تواند مطابق با نیاز بیمار متفاوت باشد، پهن کرد. ابعاد این ماسک با هدف استفاده بر روی شکم اغلب ۵/٢×١٠×٢٠ سانتی‌متر برای بزرگسالان است.
ماسک گِل در درمان بیماری‌هایی که با ضعف عمومی بدن یا اختلالات دستگاه عصبی در ارتباط است، مفید و مؤثر است. این ماسک همچنین در پایین آوردن تب و در درمان بیماری‌های مخملک، سرخک و آنفلوانزا با موفقیت عمل می‌کند. ماسک گِل برای درمان انواع تورم، مشکلات چشمی و گوش، نقرس، روماتیسم، مشکلات معدوی، اختلالات کلیه و کبد، دیفتری، درد اعصاب، اختلالات جنسی، سردرد، دندان درد و دردهای عمومی بدن تجویز می‌شود. بانداژ گِل را پس از آنکه بر روی بدن قرار گرفت، باید با پارچه فلانل یا سایر مواد محافظتی پوشاند. این بانداژ را باید برای مدت ١٠ تا ٣٠ دقیقه استفاده کرد.
از آن جایی که شکم مکان تجمع بسیاری از بیماری‌ها است، ماسک گِلی که بر روی این بخش از بدن بکار می‌رود می‌تواند بسیاری از بیماری‌ها از جمله تمامی اشکال سوءهاضمه که معده و روده‌ها را مبتلا می‌کند، درمان کند. این ماسک در کاهش گرمای بیرونی و دفع مواد زائد از بدن تأثیر بسزایی دارد. ماسک گِل همچنین به عنوان درمان متناوب مفید و مؤثر است. ناحیه تحت درمان، ابتدا، باید به مدت ۵ تا ١٠ دقیقه با کمپرس آب گرم به خوبی گرم شود. سپس، باید گِل را مستقیم برای ۵ تا ١۵ دقیقه بسته به واکنش مورد نیاز بر روی پوست قرار داد.
استفاده‌های سرد و گرم از ماسک گِل در درمان دردهای مزمن، شکم درد، کمردرد، اختلالاتی که توسط انسداد روده‌ای و نفخ بوجود می‌آید و همچنین کولیت، التهاب روده و سایر بیماری‌های التهابی با منشاء باکتریایی مفید است.

حمام گِل

حمام گِل یا خاک رس شیوه مفید درمانی دیگری است. این حمام همچون ماسک گِل عمل می‌کند با این تفاوت که در مقیاس بزرگ‌تری برای کل بدن بکار می‌رود. در این شیوه درمانی، گِل یا خاک رس ابتدا کوبیده شده و سپس الک می‌شود و تمامی ناخالصی‌های آن گرفته می‌شود و سپس به خمیر نرمی که با آب گرم ترکیب شده است، تبدیل می‌شود. سپس، این خمیر بر روی صفحه‌ای پهن ‌شده و این صفحه به اطراف بدن پیچیده می‌شود. بعد، یک یا دو پتو بسته به دمای اتاق بر روی این صفحه پوشانده می‌شود. پس از استفاده از حمام گِل، برای تمیز کردن بدن باید از حمام آب گرم و دوش آب سرد کوتاهی استفاده کرد.
حمام گِل، پوست را با افزایش جریان چرخش خون و دادن انرژی به بافت‌های آن ارتقاء می‌بخشد. حمام گِل به بهبود رنگ پوست و از بین بردن لکه‌های پوستی که بر اثر اختلالات پوستی یا آبله به وجود می‌آید کمک می‌کند. این حمام در درمان بیماری‌های پوستی همچون داء‌الصدف، لوکودرما و جذام مفید و مؤثر است.
این حمام در رها شدن از دردهای روماتیسمی یا درد مفاصل که به وسیله مصدومیت‌ها بوجود می‌آید، ارزشمند است. طول مدت این حمام باید از ٣٠ دقیقه تا یک ساعت باشد. بیمار باید مواظب باشد تا در طول این حمام سرما نخورد. استفاده از گِل همچنین بخش حیاتی درمان زیبایی طبیعی را تشکیل می‌دهد.