دیگران را با اطلاعات دینی بمباران نکنید!

همه آسیب‌شناس می‌شوند و به نقد مداحان و سخنرانان مذهبی می‌پردازند. با علم به این موضوع و ابراز برائت از پزهای آسیب‌شناسانه روشن‌فکری که عموما دوست دارد متعرض هرچیزی که بوی دین می‌دهد شود، لذا الان برویم که چند نکته درباره نحوه فعالیت و تبلیغ دینی در فضای مجازی را مرور کنیم:اعتقادات آدم‌ها در فضای مجازی می‌تواند به شیوه‌های مختلفی نمود داشته باشد؛ از عکس نمایه مذهبی تا انتشار قرآن و احادیث توسط صفحات مذهبی در گروه‌های مرتبط و بمباران صبح و عصر و شب گروه خانوادگی با پیام‌های دینی و استیکرهای مذهبی.از مواردی که به‌عنوان یک آسیب در این زمینه قابل واکاوی است، انتشار و ارسال انبوه مفاهیم دینی در قالب صفحات مذهبی یا توسط کاربران فعال در گروه‌های فضای مجازی است. در این زمینه باید در نظر داشت که دین‌داری و تخلق به اخلاق الهی با دین‌دانی و پمپاژ و ذخیره‌سازی انباری از اطلاعات دینی بدون بهره‌گیری عملی از آن‌ها متفاوت است!این‌که شما شبانه‌روز در گروه خانوادگی آیه و حدیث ارسال می‌کنید بد نیست؛ اما مهم‌تر آن است که به تعالیم دین عمل هم بکنید! مثلا بدانید الان حال عمه و عمو چطور است و اگر نیاز واقعی‌ای دارند، آن را برطرف سازید. اگر بیمارند از آن‌ها سراغی بگیرید. اگر درگیر مشکل مالی هستند با آن‌ها هم‌دردی کنید و در رفع نیازشان بکوشید و غیره. این صله‌رحم عملی از آن تبلیغات انبوه مفاهیم دینی و فرستادن صد استیکر خداپیغمبری در گروه خانوادگی، صدها برابر ارزشمندتر است.اصولا تظاهر زیاد به مفاهیم دینی وقتی مابه‌ازا و اثری در رفتار شما ندارد، می‌تواند اثر معکوس داشته باشد و باعث بدبینی افراد به مفاهیم دینی شود. برای همین گفته‌اند که با غیر از زبانتان، مردم را به دین دعوت کنید؛ یعنی با اخلاق و رفتار و نحوه سلوک خود، دعوت‌کننده به خدا و معنویات باشید. در تعریف ایمان در احادیث نیز آن را دارای سه قسمت اقرار زبانی، عمل با اعضا و جوارح و اعتقاد قلبی دانسته‌اند. آنچه در فضای مجازی بیشتر نمود پیدا می‌کند و قابل انجام است، از جنس اقرار زبانی و شعاردادن است. اگر می‌خواهیم ایمان در دلمان خاموش نشود، باید به کار جدی‌تر در میدان عمل فکر کنیم و فعالیت دینی و مذهبی ما در فضای مجازی معطوف به یک کار واقعی و عملیاتی در بیرون باشد؛ خلاصه که: دو صد گفته چون نیم‌کردار نیست.