میدانستید از لحاظ سنی بزرگترین ورزشکار کاروان ایران هستید؟ بعید میدانم بالاتر از 57 سال ورزشکار دیگری در بازیهای کشورهای اسلامیشرکت کرده باشد؟
بله؛ من پیرمردترین ورزشکار ایران بودم. اطلاع دقیقی ندارم؛ اما بعیدمیدانم ورزشکار دیگری همسنوسال من در دیگر رشتههای ورزشی شرکت کرده باشد.
واکنشها به این موضوع چگونه بود؟
شنا رشتهای است که فعالیت قهرمانی در آن از سنین نوجوانی آغاز میشود و معمولا تا 25 و نهایت 30 سالگی فعالیت قهرمانی در آن ادامه دارد؛ اما در کلاسی که من فعالیت دارم، بعید است کسی به رکوردهای من برسد؛ در بازیهای کشورهای اسلامیهم با بدشانسی از کسب مدال بازماندم.
چطور؟
با این ذهنیت که در کلاسبندی خودم رقیبی ندارم، راهی بازی های کشورهای اسلامی شدم اما با ادغام کلاسها، این فرصت را از دست دادم. متأسفانه ترکیه بهعنوان میزبان مسابقات از نفوذش استفاده کرد و با ادغام کلاسها امکان کسب چهار مدال طلا و دو نقره را از دست دادم و از این بابت متضرر شدم.
با رقابت سختی که برای انتخابی تیم ملی پاراشنا برای بازیهای کشورهای اسلامی وجود داشت، تصور میکردید جزو تیم اعزامی قرار بگیرید؟
من از سال 72 تاکنون عضو تیم ملی شنای جانبازان و معلولان هستم و برای استمرار عضویت در تیم ملی برنامهریزی دارم؛ البته در اصفهان استخر و امکاناتی در اختیار ندارم و بهطور کلی به رشته شنای معلولان هم بهایی داده نمیشود و هر سال مدتی قبل از مسابقات قهرمانی کشور به من پیام میدهند که تیمی را مهیای حضور در این رقابتها کنم و به همراه جمعی از ورزشکاران که با هزینه شخصی تمرین کرده و خودشان را آماده کرده اند، راهی مسابقات کشوری میشویم.
یعنی در اصفهان استخر ویژه معلولان نداریم؟
متأسفانه نه؛ در اصفهان نه هیئت ورزش جانبازان و معلولان و نه بنیاد شهید اهمیتی برای شنای معلولان قائل نیستند. در استخر ایثار دو سانس برای تمرین جانبازان در نظر گرفته شده که سانس همگانی است و به درد تمرین نمیخورد.
با این شرایط تمرینی چطور برای مسابقاتی مثل بازیهای کشورهای اسلامی آماده میشوید؟
برای این رقابتها اردوهای تیم ملی در تهران برگزار شد که البته کافی نبود؛ اما با وجود استخر استاندارد و تعداد نفرات کم اردوهای خوبی برگزار میشود.
در بازیهای کشورهای اسلامی میدانستند شما جانباز جنگ هستید و برخورد خاصی داشتند؟
نه؛ از طرف مسئولان کاروان ایران اطلاعرسانی دراین باره انجام نشده بود و میزبان هم اطلاعی نداشت و اتفاق خاصی هم رخ نداد؛ البته در کشورهای غیر اسلامی واکنشها بهتر است؛ مثلا زمانی برای برگزاری مسابقاتی به کره جنوبی رفته بودیم، در حین ورود دلیل معلولیت ورزشکاران را جویا میشدند و من گفتم که مجروح جنگی هستم. در روز برگشت از مسابقات، وزیر ورزش کره جنوبی شخصا از من تقدیر کرد و نشان سرباز شجاع را به من اهدا کردند که البته در کشورمان بازتابی نداشت.
همانطور که حضور شما در کاروان اعزامی ایران به قونیه هم در ورزش اصفهان بازتاب خاصی پیدا نکرد؟
من اگر اصفهانی نبودم، وضعیتم بهتر بود. همین بیتوجهیها باعث شده به نام استانهای دیگر مسابقه بدهم، یعنی برای بحث دریانوری به نام «فارس» فعالیت میکنم و در رشته جدید پاراسهگانه هم به نام «کرمان» تمرین میکنم. در اصفهان هیچ توجهی به من ندارند، نمونهاش در بازگشت از کشورهای اسلامی، تمام استانها برای ورزشکارانشان بلیت هواپیما تهیه کرده بودند؛ اما من وقتی با هیئت اصفهان تماس گرفتم، گفتند بلیت تهیه نشده و بعد هم گفتند بلیت پیدا نکرده اند و مجبور شدم مرا بلند کنند و در اتوبوس بگذارند. واقعا این چیزها گفتن ندارد اما آدم بعضی وقتها مجبور میشود گلایه کند.
علی امینی تا کی قصد دارد ورزش قهرمانی را ادامه بدهد؟
من تا وقتی که توانش را داشته باشم، میخواهم ورزش کنم؛ چون اگر ورزش نکنم، سلامتیام را از دست میدهم. بعد از چند روز استراحت قرار است هفته آینده به کرمان بروم تا در تمرین پاراسهگانه شرکت کنم.
