به گزارش اصفهان زیبا؛ در هر روایت از جنگ، بیتردید نام مادر، با همه معنای پناه و مهر، همواره در میان است. حالا که تجربه جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل همچنان بر زبانها جاریست، بسیاری شباهتهایی میان آن با روزهای پر التهاب جنگ ایران و عراق میبینند؛ اما یک حقیقت عمیقتر خودنمایی میکند: اینکه در میان همه تغییرات، «نقش مادر» همان ستون اصلی خانواده و جامعه باقیمانده، هرچند ابزارها و میدانها دگرگون شدهاند.
در سالهای بمباران و موشکباران دهه شصت، مادران ایرانی با کمترین امکانات، خانه را به پناهگاه آرامش تبدیل میکردند. ابزار اطلاعرسانیشان اخبار محدود رادیو و تلویزیون بود؛ فرصتی اگر دست میداد، نامهای ساده مینوشتند و کمترین ارتباط را با عزیزان خود برقرار میکردند. دعا و صبوری، روایت هر شبشان بود و در سختترین شرایط، با همان حس مادرانه، نگرانیهای خود را پنهان میکردند تا سایه ترس بر جان فرزندان ننشیند.
مادران با آغوش، با پختن نان ساده، با قصههای نیمهشب و نگاههای آرامشبخش، جنگ را برای کودکان تبدیل به خاطرهای با عطر مهربانی کردند، نه صرفاً روزگار ترس و هراس.
اما امروز، در نبردهای کوتاه اما سهمگین و رسانهای، مثل جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل، مادران با دنیایی از ابزارهای نوین پیرامون خود روبرو هستند. دیگر نه فقط تلویزیون و رادیو که فضای مجازی، گروههای خانوادگی، کانالهای خبری، پادکست و میم و استیکر به یاری آمدهاند تا مادران را به رسانههایی چندبعدی تبدیل کنند.
مادر امروز اگر دلهرهای احساس کند، کافیست یک پادکست کوتاه درباره تابآوری بشنود تا راهکار ذهنی تازهای گیرش بیاید؛ یا ویس یک روانشناس را در گروه مادران بشنود تا بداند چگونه با اضطراب این روزها کنار بیاید و فرزندان را نیز آرام کند.
میتواند در شبکههای اجتماعی، روایتها و تجربههای مادران دیگر را بخواند، با آنان همصحبت شود و از «پشتیبانی جمعی» دلگرم شود حمایتی که مادران دهه شصت تنها در زنجیره محدود همسایگی یا پای کرسی تجربه میکردند.
امروز مادر میتواند، از پشت صفحه موبایل، سواد رسانهای را بیاموزد و بیاموزاند. در زمانهای که خبرهای جعلی و تصاویر دلهرهآور با سرعت بیشتری از هر موشکی به خانهها میرسد، مادر میتواند با کمک پادکست، صفحه آرامشبخش شبکههای اجتماعی، یا رویکردهای تعاملی (مثل چتباتها یا لایوهای آموزشی)، خود را به سپر محکمتری برای فرزندانش تبدیل کند.
اگر مادری در دهه شصت تنها امیدش به جملهای بود که خودش میگفت: «خدا بزرگه»، اکنون مادر امروزی با شنیدن جملهای آرامشبخش از یک کارشناس، یا توصیهای علمی در یک پادکست میتواند الگوهای مقابله را دقیقتر و علمیتر در خانه اجرا کند.
آنچه اما در این میان تغییر نکرده، مأموریت مادر است: آرامشبخشی، حفظ امید و تشکیل حلقه امنیت روانی در خانه. اگر ابزارها و راهها متحول شدهاند، اصل و ماهیت این نقش هنوز همان ستون بودن است؛ ستون امید و مقاومت فردا.
بیایید زنان این روزها، با استفاده هوشمندانه از رسانههای نوین، مثل همیشه مرزهای تازهای برای حفاظت از عشق و آرامش خانواده بگشایند. تجربهها میگوید: خانهای که مادر در آن امید میسازد، حتی وسط اخبار هراسآور هم چراغش روشن میماند.
