پل «سطل» یکی از مهمترین پلهای تاریخی دوره صفوی در یک کیلومتری شمال دهاقان واقع شده است؛ وجه تمایز این پل با دیگر پلها در این است که بر روی آن به جای تردد افراد، جوی آبی وجود دارد که آب را از سمت شرق رودخانه به غرب آن منتقل میکند. این پل در ابتدای جاده دهاقان به سمت پوده در کنار مزرعه حسین آباد قرار دارد. دهانه پل به شکل سنتی و ضربی و حالت نیمدایره است که ارتفاع آن تقریباً ۴ تا ۵ متر، عرض آن ۳ متر و طولش ۴ متر است.
جاده بودجان یکی از محورهای گردشگری دهاقان به شمار میرود. در ابتدای این جاده منطقه گردشگری اردسته قرار دارد که خانه های بومگردی آن محلی است برای اقامت گردشگران. این منطقه به سبب وجود درخت داغداغان موردتوجه است و بهدلیل وجود چشمه آب و مجموعه تفریحی و رفاهی کوهسار با احداث سیاه چادر و اتاقهای کاهگلی و امکانات رفاهی، مکانی آرام برای استراحت و تفریح مسافران به شمار می رود.
بقعه باباشیخ حسین انصاری و بیبی خاتون از زیارتگاههای مهم و تاریخی شهرستان دهاقان استان اصفهان است. این آرامگاه با قدمتی دیرینه و اهمیت معنوی، مقصدی محبوب برای زائران و گردشگران به شمار میرود. این آرامگاهها در چهار کیلومتری شمال دهاقان و در مسیر دهاقانمبارکه قرار دارند. ساختمان اصلی بقعه به دوران صفویه تعلق دارد. این زیارتگاه که به نام بقعه فیروزهای هم شناخته می شود، موقوفههای متعددی داشته که در دوره قاجار توسط خوانین منطقه چپاول و از بقعه متبرکه جدا شده است.
امامزاده هارون ولایت در اصفهان، ضلع جنوبی میدان امام علی و روبهروی مسجد و مناره علی قرار دارد. این بقعه مربوط به سده ۱۰ ه.ق است. با توجه به مدارک تاریخی مقبره هارون ولایت متعلق به هارون بن علی بهاء الدین، یکی از نوادگان حضرت امام موسی کاظم (ع) است. قبل از بازسازی میدان عتیق، این مکان در خیابان هارونیه، یکی از پنج خیابان منتهی به میدان قیام (سبزه میدان یا میدان کهنه) واقع شده بود. امامزاده هارون ولایت در تاریخ ۲۲ آذر ۱۳۱۳ با شماره ۲۲۰ بهعنوان اثر ملی ایران به ثبت رسیدهاست.
منطقه گردشگری ناژوان یکی از مناطق نمونه گردشگری در اصفهان است. این بوستان زیر نظر شهرداری اصفهان اداره میشود. ناژوان در بزرگراه شهید حبیباللهی قرار دارد. «ناژوان» از دو واژه «ناژ» و «وان» ترکیب یافته که ناژ، گیاهی است از خانواده صنوبر همچون تبریزی، کبوده، صنوبر و واژه وان، پسوند است برای «جا و مکان»؛ بنابراین «ناژوان» به معنی «جایگاه درختانِ ناژ و صنوبر» است. در گویش مردم اصفهان به این منطقه ناژوون و ناژنون گفته میشود. طرح ویژه اراضی ناژوان با هدف حفظ و نگهداری از اراضی باغات و کشاورزی و بالاخص حفظ وضعیت طبیعی بستر و حریم کمی و کیفی زایندهرود و مادی های موجود در محدوده، در تیرماه ۱۳۹۹ در شورای عالی شهرسازی و معماری ایران مصوب شد. بهار در باغات و اراضی کشاورزی این محدوده زیبایی چشمنوازی دارد.
میدان امام علی (ع) میدانی تاریخی در مرکز شهر اصفهان است که از احیای سبزهمیدان (میدان عتیق یا میدان کهنه) با مسجد جامع ایجاد شده است. ، این میدان که درگذشته با نام میدان عتیق و میدان قیام شناخته میشد، متشکل از چهار فضای اصلی شامل مجموعه میدان اصلی، جلوخان مسجد جامع، مجموعه زیرگذرها و پارکینگ و قطعات بلافصل پیرامون میدان است. میدان امام علی همچنین شامل سه زیرگذر و پارکینگ طبقاتی به همراه یک سازه مسطح نسبتاً ذوزنقهایشکل است که از یک سو مسجد جامع اصفهان را به بقعه هارونیه و از سوی دیگر به مدرسه و کاروانسرای کاسهگران و بازار بزرگ اصفهان متصل میکند.
مناره ساربان در شمال محله جوباره که محلهای یهودینشین در اصفهان است، قرار دارد. این بنا از زیباترین منارههای عهد سلجوقی است که تزئینات آجری و کاشیکاری زیبایی دارد. ساخت این مناره در سده ششم هجری، میان سالهای ۵۲۵ و ۵۵۰ هجری قمری بوده است. مناره ساربان حدود ۵۴ متر بلندی و ۱۳۵ پله دارد.
مناره زیار در ساحل جنوبی زایندهرود و در ۳۰ کیلومتری شرق اصفهان قرار گرفته و تزئینات آجری زیبایی دارد. زمان ساخت این مناره را قرن ششم هجری میدانند. نام زیار که به محل قرارگیری این مناره گفته میشود، به احتمال قوی، با دوره حکمرانی مرداویج زیاری ارتباط دارد که در آغاز قرن چهارم، شهر اصفهان پایتخت او بوده است. در ساحل زایندهرود قصرهایی برای سکونت و مراکز اداری حکومت او بنا شده بود. ویژگی خاص منار زیار این است که برخلاف دیگر منارها که با ساختمانها و بناهای اطراف احاطه شدهاند، این منار در میان دشت وسیعی قرار دارد و از هر کجای این دشت جلوه خاصی دارد.
منارههای دارالضیافه در اصفهان، چهارراه ابن سینا، خیابان کمال قرار دارد. این منارهها مربوط به قرن هشتم ه.ق است و در تاریخ ۱۲ اسفند ۱۳۱۵ با شماره ۲۷۲ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. برخی باستان شناسان باور دارند علت نام گذاری مناره به دارالضیافه قرارگیری در نزدیکی مهمانسراها یا مساجد و سرپناهی برای مسافران بوده است. برخی دیگر نیز معتقدند سازنده بنای مناره ها شخصی به نام ضیاء بوده و به همین دلیل این معماری به مناره دارالضیاء شهرت یافته است.
مناره چهل دختران در اصفهان، میدان قدس (طوقچی)، خیابان سروش قرار دارد. این اثر که با نام گارلند نیز شناخته میشود، مربوط به قرن ششم ه.ق است و در تاریخ ۱۵ آذر ۱۳۱۴ با شماره ۲۳۱ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیدهاست. سال تأسیس منار چهل دختران ۵۰۱ هجری و دوره پادشاهی سلطان محمد بن ملکشاه سلجوقی بوده است و به سه کتیبه مزین است که دو تای آن به خط کوفی و یکی به خط نسخ است. این مناره در محله جوباره قرار گرفته و از نظر قدمت، دومین مناره تاریخداری است که در ایران شناخته شده است.
مناره باغقوشخانه که در زبان عامه مناره باقوشخانه و با نام های دیگر مناره قوشخانه یا مناره طوقچی نیز خوانده میشد، اثری تاریخی است در شمال غربی محله جویباره اصفهان که در کنار باغقوشخانه قرار دارد. با توجه به تزئینات و شیوه معماری زمان بنای آن را سده هشتم هجری و دوره ایلخانان میدانند. این مناره یکی از دو منارهای بوده که در دو سوی مسجدی به نام مسجد باباسوخته یا مصلی قرار داشته که هردوی آنها از میان رفته است.
آرامگاه صائب تبریزی در اصفهان، خیابان بهشتی، خیابان صائب قرار دارد. این بنا مربوط به دوره پهلوی است و در تاریخ ۲۰ بهمن ۱۳۵۵ با شماره ۱۳۳۲ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. صائب تبریزی یکی از شعرای معروف قرن یازدهم هجری است که نسبش به شمس مغربی، از صوفیان شاعر در نیمه دوم سده هشتم و اوایلِ قرن نهم میرسد. بر سنگ قبر او تاریخ ۱۰۸۷ ه.ق حک شده است.