مرور تاریخ پرفرازونشیب ایران، آینهای است که میتوان چهره امروز ایران را در آن دید و راه فردا را از گذر تجربههای دیروز آن، ترسیم کرد. در میان انبوه رویدادهایی که سرنوشت سیاسی ایران را دگرگون ساخته، کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، چون زخمی عمیق بر پیکر حافظه تاریخی این سرزمین نشسته است.
«ای مردم، داستان من و شما همانند مردی است که آتشی برای گرمابخشی و روشنایی افروخته و نزدیک است پروانهها در آن افتند. همانگونه که آن مرد سعی میکند پروانهها را حفظ کند، من کمربندتان را میگیرم تا در آتش دوزخ نیفتید؛ درحالیکه شما از دست من میگریزید.»
به گزارش اصفهان زیبا؛
چهاردهم مرداد، سالروز صدور فرمان مشروطه و بهثمر نشستن یکی از مهمترین نهضتهای تاریخ معاصر ملت ایران است. بسیاری از اندیشمندان، این اتفاق را با رخداد ورود اسلام به ایران همپایه میدانند.
نسبت حوزه و دانشگاه در ایران همواره با گسستهای ساختاری و روششناختی همراه بوده است. این انفکاک، پیامدهای خود را در سطوح سیاستگذاری، مدیریت اجتماعی و فرهنگ عمومی به جا گذاشته و از شکلگیری الگویی بومی برای تولید علم و تربیت نیروی انسانی جلوگیری کرده است.
«ثار» در گفتمان شیعی، فراتر از یک واژه تاریخی، مفهومی بنیادین در فلسفه سیاسی است. اوج ظهور این اصطلاح در واقعه عاشورا بود که به نیرویی محرک برای عدالتخواهی مادامالعمر شیعه تبدیل شد؛ اما چرا با وجود کشتهشدن قاتلان کربلا، فریاد «یا لَثاراتِ الحسین» خاموش نشد؟
«انتقام» از آن دسته موضوعهایی است که بهسبب دامنه گسترده موضوعهای پیرامونی، همواره کانون توجه اندیشمندان بوده است.
برخی چهرههای انقلاب اسلامی را نمیتوان در یک جمله خلاصه کرد. شهید آیتالله دکتر سید محمد حسینی بهشتی، یکی از همین چهرههاست؛ مردی که در دوم آبان ۱۳۰۷ در محلهٔ لنبان اصفهان، در خانوادهای روحانی زاده شد و از کودکی، پای درس بزرگانِ حوزه نشست و استادانی چون آیتالله العظمی بروجردی، امام خمینی و علامه طباطبایی، او را از شاگردان ممتاز خود میدانستند.
فریضه امربهمعروف و نهیازمنکر، از بنیادیترین آموزههای دین مبین اسلام، همواره بهعنوان ضامن سلامت اخلاقی و اجتماعی جوامع دینی مطرح بوده است؛ بااینحال، ابهام در تعریف، محدوده، مصادیق و چگونگی اجرای این فریضه، در عصر حاضر، بهویژه در مواجهه با مقتضیات جدید اجتماعی، پرسشهای متعددی را فراروی صاحبنظران قرار داده است.
در قاموسِ سیاستِ کلاسیک، قدرت، همواره با «غلبه» معنا شده است؛ ابزاری برای حفظِ موقعیت و تحمیلِ اراده. سیاست کلاسیک، قدرتش را از غلبه میگرفت؛ از زورِ تحمیلگر، از حفظِ موقعیت به هر قیمت و از ارادهای که جز انقیاد نمیشناخت؛ اما غدیر آمد تا خط بطلانی بکشد بر این تعریفِ کهن.
ساحتهای ششگانۀ سند تحول بنیادین شامل ساحت اعتقادی-عبادی-اخلاقی، ساحت زیستی-بدنی، ساحت علمی-فناوری، ساحت زیباییشناسی-هنری، ساحت اقتصادی-حرفهای و ساحت سیاسی-اجتماعی است و اشاره به تربیت تمامساحتی دارد.