خودم را به ایستگاه اتوبوس میرسانم. مأمور توی ایستگاه میگوید: خانم کارت نزن. خانمهای دیگر هم میگویند: نزن، نزن!
اندازه بابابزرگ دوستش داشتم؛ شاید هم کمی بیشتر. ننهجان میگفت: آقا را همه دوست دارند، بچهها که بیشتر، با آن دل مهربان و بهشتیشان.
«اگر دنیا سفری زودگذر باشد، ایشان برای من همسفری بهشتی بودند.» جملهای که خلاصه 45 سال زیست عاشقانه و عارفانه در کنار استاد پرورش، از زبان همسر همیشههمراه ایشان بود. همسری که با وجود تمام سختیها و نبودنهای استاد، بار زندگی را به دوش کشید و تمامقد پشت فعالیتهای ایشان ایستاد تا بتوانند به ملت خدمت کنند.