نزدیک به یکسال از شیوع کرونا ویروس در کشور میگذرد و به دلیل رعایت پروتکلهای بهداشتی و همچنین فاصلهگذاری اجتماعی و اجتناب افراد از حضور در فضاهای شلوغ، بسیاری از کارفرماها از همان ابتدای جولان این بیماری مهلک، تعدادی از کارمندان خود را دورکار کردند و از آنها خواستند که بدون حضور فیزیکی در ادارهها یا محل کار، امور محوله خود را در خانه انجام دهند. در این میان، اما برخی از کارفرمایانِ مخالف با دورکاری کارمندان، بهرغم میل باطنی و به دلیل اعمال محدودیتها، هرازگاهی که نام شهر محل سکونتشان در لیست قرمز قرار میگیرد، مجبور میشوند نیمی از کارمندان خود را دورکار کنند.
شیوع ویروس کرونا موجب افزایش تقاضا برای مشاغل دورکار شده است. ادارههای مختلف سعی در دورکارکردن نیروی کار خود جهت کاهش رفتوآمد دارند.
کرونا معادله زندگی آدمها را بر هم زد و باعث شد آنها سبک و سیاق جدیدی برای ادامه زندگی خود انتخاب کنند؛ زندگی با کرونا و همراهیکردن این ویروس مهلک و افسارگریخته که اکنون حدود 9 ماه از شیوع آن در ایران میگذرد. از همان ابتدایی که سروکله این ویروس چینی پیدا شد، بسیاری از مشاغل و کسبوکارها رکود و ضرر و زیان بسیاری را متحمل شدند و برخی نیز ترجیح دادند برای مدتی آن کسبوکار خود را تعطیل کنند. در این میان، اما خبرنگارها و روزنامهنگارها و سایر اهالی رسانه از جمله کسانی بودند که از همان ابتدای شیوع بیماری کووید 19 بیکار ننشستند و به تولید محتواهای مختلف در این باره پرداختند؛ برخی پا به میدان گذاشتند و با مراجعه به مراکز و بیمارستانهایی که منبع اصلی آلودگی به شمار میآمد به تهیه گزارش میدانی پرداختند. کرونا، اما برخی از روزنامهنگارها را خانهنشین کرد و سبب شد تا آنها به جای حضور در تحریریهها به صورت دورکاری کارشان را ادامه دهند و تجربه جدیدی از روزنامهنگاری را تجربه کنند؛ تجربهای که مهری مصور، سمیه مسرور و مینا عباسیان که هر سه از اهالی رسانه هستند، در گفتوگو با «اصفهان زیبا» از آن میگویند.
کرونا کسبوکار مطبوعات را نیز از سکه انداخت و آنها را بیشتر از هر زمان دیگری در تنگنا قرار داد. بحران اقتصادی و عدم انتشار مطبوعات در فروردین، باعث شد تا بسیاری از مدیران مسئول برای حل مشکلات خود اقدام به تعدیل نیرو کنند؛ اقدامی که البته چندان مؤثر واقع نشد و آنها نتوانستند از […]