چند سالی میشود تنور سبکی به نام «روایتنویسی» داغ شده است؛ همان متنهایی که رد پای واقعیت و لحظههای ناب زندگی راوی را در خود دارند، با شاید کمی چاشنیهای ادبی برای زیباترشدن.
در دوره قاجار، سهم زنان از سفر فقط سفرهای زیارتی بود. در چنین وضعیتی، سفرنامههایی که زنان ایرانی آن دوره مینوشتند و به دست ما رسیده است، بیشتر به سفرنامههای زیارتی محدود میشد. تعداد زیادی از این سفرنامهها بهشکل نسخههای دستنویس در کتابخانه ملی ایران و کتابخانههای دیگری در جهان نگهداری میشود. سفرنامه درحقیقت نوعی […]