بچه‌ مردم؛ شروعی قدرتمند و صادق در سینمای اجتماعی ایران

به گزارش اصفهان زیبا؛ «بچه‌ مردم» نخستین ساخته‌ محمود کریمی است؛ فیلمی پخته درباره چند نوجوان در پرورشگاه که هرکدام با کمبود، تنهایی و رؤیای خاص خودشان زندگی می‌کنند.
از همان دقایق آغازین، حس واقع‌گرایی به تماشاگر منتقل می‌شود، بدون اغراق و اشک گرفتن اجباری، فقط زندگی با تمام تلخی‌ها و لحظه‌های کوچک امید.
فیلم‌نامه ساختاری ساده دارد و همین سادگی باعث می‌شود، احساسات واقعی‌تر بیان شوند. دیالوگ‌ها طبیعی‌اند و روابط میان شخصیت‌ها پر از جزئیات ظریف است.
شخصیت اصلی، مانند دیگر بچه‌ها، در جست‌وجوی معنا و تعلق است و فیلم به جای ساختن قهرمان یا ضدقهرمان، تصویری از انسانی واقعی با ضعف‌ها و ترس‌هایش را نشان می‌دهد.
کارگردانی کریمی کاملا در خدمت مضمون فیلم قرار دارد؛ دوربین اغلب نزدیک به شخصیت‌هاست و قاب‌های بسته، فشار و محدودیت فضای پرورشگاه را القا می‌کنند.
در صحنه‌های جنگ و شهادت یکی از دوستان، همین نزدیکی دوربین به اوج احساسی اثر منجر می‌شود؛ جایی که مفهوم «رشد» معنا
می‌گیرد.
موسیقی در این بخش‌ها اندازه و بدون اغراق استفاده‌شده و سکوت‌ها گاه تأثیرگذارتر از موسیقی‌اند.
نورپردازی و رنگ‌ها فضای داستان را دقیق بازتاب می‌دهند و زمانی که هر بچه مسیر خود را پیدا می‌کند، رنگ‌ها گرم‌تر و بازتر می‌شوند؛ تغییری حساب‌شده که نشان می‌دهد فرم و محتوا هماهنگ پیش می‌روند.
بازی چهار نوجوان، باورپذیر و صادقانه است و انرژی زنده‌ فیلم را تأمین می‌کند؛ درحالی‌که گوهر خیراندیش و رضا کیانیان با تجربه‌شان به اثر عمق بیشتری داده‌اند.
«بچه‌ مردم» درنهایت درباره پرورشگاه نیست، بلکه درباره‌ زندگی است؛ این‌که هر کس، حتی اگر نقطه شروعش انتخاب خودش نبوده، می‌تواند راه خود را پیدا کند.
پایان فیلم که هر بچه به مسیر جداگانه‌ای می‌رود، نه تلخ است و نه شیرین، بلکه فقط واقعی است؛ نقدی انسانی، صادق و پرجزئیات احساسی که نشان می‌دهد محمود کریمی با این اثر شروعی قدرتمند در سینمای اجتماعی ایران دارد.