به گزارش اصفهان زیبا؛ شمار روزهای جنگ، از تعداد انگشتان دو دست فراتر رفته و تعداد شهدای ما از هزار نفر فزونی یافته است. مساجد محل، از اذان صبح تا غروب آفتاب، نواهای حماسی پخش میکنند. تصاویر شهدای جنگ دوم تحمیلی ایران و اسرائیل در خیابانهای شهرم، آه از نهاد رهگذران بلند میکند. هنوز کسی فقدان آیتالله خامنهای، رهبر فقید انقلاب را باور نکرده است. شهر سیاه پوش اوست.
روزهای ابتدای جنگ، از دوستی شنیدم که میگفت میناب شهر کوچکی است، مدرسههای کمی هم دارد. به همین دلیل دبستان شجره طیبه مختلط، طبقه اول مخصوص پسران و طبقه دوم ویژه دختران بوده است. به همین علت آواربرداری از طبقه دوم انجام شده و ابتدا اجساد دخترکان شهید تفحص شده است. احتمالا تصاویر بدنهای پسرکان بزرگمرد قابل انتشار نباشد.
دوستم میگفت که شهر کوچک است. الان به قاعده یک شهر همه عزادارند. تقریبا همه خانوادههای شهر، در این جنایت عزیزی را از دست دادهاند. حال این عزیز میتواند فرزند، فرزند خواهر یا برادر، عموزاده و عمهزاده، فرزند همسایه یا هر چیز دیگری باشد.میگفت گویا انفجار دو مرحلهای بوده، پس از مرحله اول، کودکان زندهمانده به نمازخانه پناه برده بودند که انفجار دوم آنها را هم از مادرانشان جدا کرد.
تعدادی از کودکان که در حیاط مدرسه حضور داشتند، و وارد نمازخانه داخل زیر زمین نشدند، سالم ماندهاند. میگفت اهالی میناب مطمئن هستند که هدف قرار دادن مدرسه عمدی بوده است. شما هم مطمئن باشید. تحلیلشان این است که اسرائیل قصد داشته با این کار نیروهای امدادی و نظامی را در همین جا متمرکز و زمینگیر کند تا حواسشان از خلیج فارس و تنگه هرمز منحرف شود. من این تحلیل را به نقل از یک رسانه خارجی هم دیده بودم.
این روزها ایران در سوگ و امید و شاید هم در سوگ و حماسه است؛ حماسهای را که اعراب نتوانستند به تصویر بکشند، ما در ایران محقق کردیم. جهان نیم قرن پیش شاهد جنگ اعراب و اسرائیل بود که با شکست و سرخوردگی اعراب همراه و زمینهساز صلح آنان با رژیم صهیونیستی شد. آن روزها، اعراب جهان را از منابع نفت خود تحریم کردند و پادشاه ایران جای خالی آنها در بازار نفت را پر کرد و با قیمت قابل توجهی نفت فروخت.
حال اما داستان معکوس است، ایرانیها سربلند در حال جنگیدن هستند و دارند آرمان مردانِ مرد را به واقعیت مبدل میکنند؛ با این تفاوت که یک تنه اعراب را تحریم کرده و اجازه فروش نفت را به آنها ندادند. اینبار این ایران است که تنهاست و اعراب ساکت. اینبار ایران اراده خود را به آنان تحمیل کرده است.یکبار دیگر ایرانیان برتری خود را نشان دادند. حالا اعراب منطقه باید به این فکر کنند که چه شد که مفتضحانه کنار نشستند و عافیتطلبی پیش گرفتند، اما ایرانیان شرافتمندانه و با غیرت ایستادند و صورت خصم را به زمین کوبیدند.
