تجمل‌زدایی از ازدواج، نه رسم‌زدایی

به گزارش اصفهان زیبا؛ همیشه اینطور نیست که دشمنان و رقبا به فرهنگ ایرانی و اسلامی ما آسیب برسانند و مثلاً میراث ملی ایران را به نام خود ثبت کنند و غیره. گاهی خودمان نادانسته، به مبارزه علیه فرهنگ و رسوم خود برمی‌خیزیم. مثلاً وقتی روی دیوار یک بنای تاریخی، یادگاری می‌نویسیم. در امر ازدواج هم همین است.

گاهی اوقات فکر می‌کنم که پاره‌ای دوستان و اطرافیانم به نوعی بدفهمی از بیانات و سفارشات مقام معظم رهبری درمورد ازدواج دچار شده‌اند. به عنوان مثال، می‌توان از مفهوم ازدواج آسان نام‌برد. مفهوم ازدواج آسان که توسط ایشان ابداع شد، تا حدی در میان ما گروه‌های مذهبی و انقلابی رواج یافت، اما به مرور از امر ازدواج رسم‌زدایی شد.

مفهوم ازدواج آسان، هم‌معنی با ازدواج ساده است و ازدواج پر تجمل در مقابل آن قرار می‌گیرد. با وجودی که رهبری نظام بارها بر تجمل‌زدایی از این رسوم تاکید داشتند، در پاره‌ای از موارد در میان ما این مفهوم، به کنار گذاشتن رسوم و سنت‌ها به طور کامل اطلاق می‌شود. این درحالی است که به گواهی نسل‌های قبل، در گذشته رسومات با تجملات برگزار نمی‌شد و جهیزیه به اندازه جهیزیه‌های امروز نبود.

مثلاً درگذشته مراسم نامزدی در محله ما، با مقدار مختصر و متعارفی از غذا، نه چند نوع غذای لاکچری، چندتکه پارچه و یک انگشترِ نشان برگزار می‌شد. سفره عقد، حاوی هدایای خانواده عروس و داماد بود وکسی سفره عقد کرایه نمی‌کرد. حتی برای تالار هم هزینه نمی‌کردند، بلکه مراسم در منزل پدری عروس و داماد و طی چند روز برگزار می‌شد. نه از سکه طلا خبری بود و نه از سرویس طلا. هدف این بود که به این بهانه‌ها صله رحم انجام شود و اقوام و دوستان در شادی هم شریک باشند.

یکی از دوستانم که برای مأموریت کاری در بوسنی ساکن شده بود، تعریف می‌کرد که مسلمانان بوسنی مراسم عقد خود را در مسجد برگزار می‌کنند و سپس در طبقه‌ فوقانی مسجد، که گویا برای چنین مراسمی چیدمان شده است، از میهمانان خود پذیرایی می‌کنند. به این ترتیب نه‌تنها مراسم خود را با حضور اقوام و دوستان برگزار کردند، بلکه با کمترین هزینه و در مکانی مقدس با حمایت نهاد مسجد، زندگی مشترک خود را آغاز می‌کنند.

آداب و رسوم ازدواج، بخشی از نمادهای فرهنگی ما هستند که می‌توان با کمترین هزینه‌ ممکن آن‌ها را به جا آورد و به دوران سادگی و صمیمیت قدیم بازگشت.

چه ایرادی دارد که مراسم عقد را بدون تالار و جایگاه تزئین‌شده‌ عروس و داماد و گل‌آرایی‌ها وخوراکی‌های متعدد برگزار کرد؟ چه لزومی دارد که در شام عروسی انواع کباب و مرغ و ماهی جا داشته باشد؟ چه لزومی دارد که عروس، لباس کرایه‌ایِ چندمیلیون تومانی را به تن کند؛ وقتی صاحب آن نیست، دیگر به آن دسترسی ندارد و به جای این هزینه می‌توانست چندین لباس دیگر تهیه کند؟ کاش به جای زدودن رسوم، به این فکر می‌کردیم که چگونه از مراسمات، تجملات را حذف کنیم.