بازار کساد است

وقتی صحبت از پیامدهای کرونا در ورزش می‌شود، لغو رویدادها و تعطیلی اماکن ورزشی و بیکاری جمع زیادی از مربیان و ورشکستگی باشگاه‌های کوچک و نیمه‌حرفه‌ای بیشتر مدنظر است و از قشری که حیات اقتصادی آن‌ها به طور مستقیم وابسته به ورزش است، یاد نمی‌شود.
اگر این روزهای کرونایی از خیابان تختی عبور کنید، می‌بینید که بیشتر کاسب‌های مغازه‌های ورزشی‌فروشی این راسته سرشان گرم موبایل است یا چند نفری در پیاده روی جلوی مغازه گرم صحبت هستند و از مشتری در این خیابان که زمانی بورس کالای ورزشی اصفهان بود، کمتر خبری هست.
ابتدای خیابان تختی، نبش عبدالرزاق، چند فروشگاه لوازم ورزشی هستند که پوسترهای پشت ویترینشان نشان از قدمت آن‌ها دارد.
مرتضی سبزعلی، حدود 24 سالی است که در این مغازه کالای ورزشی می‌فروشد؛ البته پیش‌تر از آن چند شغل عوض کرده تا بعدها در همین شغل ماندگار شده است.
او که سرقفلی مغازه را در اختیار دارد، از روزگار سختی می‌گوید که طی دو سال گذشته گذرانده است و کمتر کسی برای خرید به مغازه او پا گذاشته است.
سبزعلی که زمانی به واسطه وجود ورزشگاه تختی و سالن 17شهریور و ساختمان اداری تربیت بدنی سابق، این محل را برای فروش لوازم ورزشی انتخاب کرده بود، معتقد است هیچ زمانی اوضاع کاسبی او به این بدی نبوده است.
جنب مغازه سبزعلی، ورزشی‌فروشی دیگری است که قدمت بیشتری نسبت به همسایه اش دارد و نزدیک به 55 سال است که سرقفلی این مغازه را در اختیار دارد.عباس مقاره‌عابد، نزدیک بیست سالی کفاشی داشته و بعدها ترجیح داده به خاطر موقعیت خاص خیابان تختی، تغییرشغل داده و لوازم ورزشی بفروشد. او از کسادی بازار گلایه دارد و تأکید می‌کند چاره دیگری نیست و باید این روزهای سخت را هم پشت سر گذاشت.
وقتی از او می‌پرسم با این کسادی بازار، به فکر تغییر شغل نیفتاده اید، آهی کشیده و می‌گوید: دیگر کسی نمی‌تواند به فکر تغییر شغل بیفتد، مگر یک میلیارد و دو میلیارد شوخی است؛ نه من دیگر می‌توانم مغازه‌ام را عوض کنم و نه کسی دیگر می‌تواند به فکر عوض‌کردن خانه و ماشینش باشد. آن‌طور که مقاره‌عابد می‌گوید، اندک مشتریانی که این روزها به مغازه او سر می‌زنند، قصد خرید کفش یا جوراب و کیسه بوکس دارند و کمتر سراغ وسایل تخصصی ورزشی را می‌گیرند.
نزدیک ورزشگاه تختی، فروشگاهی است که به نسبت دیگر همکارانش دکوراسیون بهتری دارد و به گفته سامان، فروشنده آن، پنج سالی است که این مغازه را اجاره کرده اند.
سامان که سرگرم بازی فکری در گوشی موبایلش است، می‌گوید با این وضعیت کساد بازار، اجاره مغازه را هم در نمی‌آورند و اگر کرونا ادامه‌دار شود، قطعا به فکر تغییر شغل خواهند افتاد. او معتقد است اگر فروشگاه آبمیوه‌بستنی‌فروشی باز کنند، درآمد بیشتری دارد؛ زیرا مردم بیشتر حاضرند برای شکمشان خرج کنند تا سلامت بدنشان و دست آخر هم تأکید دارد در گزارش بنویسیم این چه زندگی است که برای مردم درست کرده اند؟
پایان بورس ورزشی‌فروش‌ها در خیابان تختی، یک پاساژ قدیمی است که بیشتر مغازه‌هایش عمده‌فروش هستند و فروشگاه امیرحسین جمالی یکی از آن‌هاست.
او با بیان اینکه این مغازه حدود 30سال سابقه فعالیت در زمینه ورزشی فروشی دارد، تأکید دارد که کرونا تأثیر بسیار زیادی بر شغل آن‌ها و دیگر همکارانشان گذاشته است.جمالی با دست به گوشه‌ای از مغازه اشاره کرده و می‌گوید، با توجه به تعطیلی بیشتر کلاس‌های ورزشی، خیلی از اجناس ما طالبی ندارند؛ یعنی نه تولیدکننده توانسته محصولش را به فروش برساند، نه مغازه‌دار.
او تأکید دارد، نبض بازار ورزشی‌فروش‌ها دست ما عمده‌فروش‌هاست و وقتی مغازه‌های کوچک‌تر هم برای خرید جنس به ما مراجعه نمی‌کنند، یعنی اوضاع خراب‌تر از آنی است که فکر می‌کنیم.
به گفته این فروشنده، در برخی رشته‌های برخوردی مانند تکواندو و کشتی که به دلیل رنگ‌بندی کرونایی، اجازه فعالیت ندارند، کمترین خرید و فروش لباس و لوازم انجام می‌شود. آن‌طور که جمالی می‌گوید، رکود بازار باعث شده تا برخی فروشگاه‌های ورزشی تعطیل کنند؛ اما او و برخی دیگر از همکارانش به امید اینکه با افزایش واکسیناسیون، شرایط عادی شود، فعلا این روزگار سخت را تحمل می‌کنند.
او که در تولید لوازم ورزشی هم دستی بر آتش دارد، شرایط تولیدکنندگان ورزشی را سخت‌تر از دیگر همکارانشان می‌داند و می‌گوید، بیشتر کارگاه‌های کوچک به تعطیلی کشیده شده اند یا با حداقل نیرو کار می‌کنند.جمالی به معضل دیگری هم اشاره می‌کند که هم‌زمان با دوره شیوع کرونا به وقوع پیوست و پارچه‌های لباس تکواندو و کاراته در بازار نایاب شد و با ورود به بازار سیاه، قیمت چند برابری پیدا کرد تا سختی کار تولیدکنندگان بیشتر شود.
سکوت پاساژ ورزشی‌فروش‌ها در شلوغی مرکز شهر و ورودی دروازه دولـت گـم می‌شود.