او به ارائه توضیحاتی درباره کشور نپال پرداخت و با بیان اینکه محلیها به قله اورست، ساگارماتا میگویند، از این گفت که قلل هشت هزار متری دنیا در کشورهای نپال، پاکستان، چین و هند واقع شدهاند و به جز سالهای 2015 و 2020 که شرایط صعود به اورست وجود نداشته، در دیگر ایام سال، کوهنوردانی از سراسر دنیا این قله را فتح کردهاند و از این جمع 300 نفر کشته شدهاند که 5 نفر از کشتهها مربوط به امسال بوده است.این کوهنورد اصفهانی با اشاره به لزوم ثبت قرارداد با شرکتهای نپالی برای صعود به قله اورست بیان کرد: هر شرکتی قوانین خود را دارد و هزینهها نیز بر اساس سرویسی که به کوهنورد میدهند، متفاوت است. من قرارداد 65 هزار دلاری را انتخاب کردم که در بین قراردادها نرخ متوسطی محسوب میشود.
دهقان با نمایش تجهیزات موردنیازی که یک کوهنورد برای صعود به اورست نیاز دارد، از انتخابش بهعنوان تورلیدر یک گروه صعود خبر داد و گفت: بر اساس قوانینی که وجود دارد، هر 15نفر کوهنورد صعودکننده، باید یک لیدر داشته باشند تا مجوز صعود توسط وزارت توریسم نپال صادر شود و با توجه به سوابق مربیگری و صعودهایی که داشتم، مرا بهعنوان لیدر گروهی انتخاب کردند که شامل کوهنوردانی با ملیتهایی چون آمریکایی، چینی و سوئیسی بود.
او با نمایش تصاویری به شرایط خطرناک فرودگاه لوکلا اشاره کرد که عملیات صعود به طور رسمی از ارتفاع 2800 متری محل فرود آغاز میشود؛ البته نیاز است کوهنوردان به ارتفاع 2600 متری بازگردند.
دهقان به مواجههاش با پیرمردی 82ساله نیز اشاره کرد که سابقه 12 بار صعود به قلههای بالای هشت هزار متری را داشته و ده بار هم برای صعود به دائولاگیری تلاش کرده بود که ناکام مانده بود و در صعود یازدهمی نیز ناموفق بود.
آنطور که دهقان تأکید داشت، شرپا راهنمای محلی و پورتر راهنمای محلی است و کوهنوردان تا بیسکمپ باربر دارند؛ اما تا صعود نهایی شرپاها همراه کوهنورد هستند و از یاکها (گوسالههای نپالی) به خاطر پوشش بدنی خاصشان که یخ نمیزند، برای باربری در ارتفاعات استفاده میشود.
او با بیان اینکه در ارتفاعات پایین هیمالیا باران میبارد و در ارتفاعات بالاتر بارشها بهصورت برف است، تصریح کرد: بیسکمپ اورست در ارتفاع 5364 متری واقع شده و در آنجا پرچم کشورهای مختلفی که به بزرگترین قله دنیا صعود کردهاند، به اهتزاز درآمده که پرچم ایران نیز در بین آنها دیده میشود.
دهقان، فرایند همهوایی را اقدام مهمی در عملیات صعود به اورست عنوان کرد و گفت: از ارتفاع 5360 متری باید به ارتفاع 6 و 7 هزار متری رفت و دوباره به بیسکمپ بازگشت تا مغز با اکسیژن کم، همهوایی شود؛ اما من یکبار همهوایی کردم.
این کوهنورد اصفهانی تأکید کرد: دولت نپال بیش از 410 مجوز صعود صادر کرده بود که در شرایط کرونایی، دردسرهای خودش را ایجاد کرده بود و باعث شد کرونا به بیسکمپ اصلی رسید.
او ادامه داد: در بیسکمپ اصلی، حالم به شدت بد شد و به شدت سرفه میکردم و با مشورتی که با پزشکان داشتم، گفتند صعودت را کنسل کن. از طرف فدراسیون نیز توصیه کردند صعود را کنسل کنم؛ زیرا با مجوز شورای برونمرزی رفته بودم. دکتر محلی بدون اینکه از من تست بگیرد، گفت کرونا ندارم؛ البته سطح اکسیژن خونم بالا بود اما ریهام درگیر شده بود و این دکتر شاید به دلیل ملاحظاتی گفت که کرونا ندارم. من واکسن کرونا نزده بودم و به دلیل سرفههای شدید، میترسیدم کرونا گرفته باشم؛ اما در نهایت بعد از یک دور همهوایی، فرایند اصلی صعود آغاز شد.
دهقان با بیان اینکه برای صعود به اورست باید شب حرکت کنید؛ زیرا در روز و آفتاب ممکن است یخچالها تکان بخورند و کوهنوردان داخل شکافها بیفتند، تصریح کرد: من در کمپ یک توقف نکردم؛ اما در کمپ دو توقفی داشتم و استراحت کردم و سپس به سمت کمپ سه حرکت کردم.
او با نمایش عکسی که در کمپ چهار از اورست گرفته بود، بیان کرد: در ارتفاع هشت هزار متری شرایط بسیار خطرناک است و به آنجا منطقه مرگ میگویند. سنگینی تجهیزات، پوشاک چندلایه و خوراک نامناسب حرکت را دشوار کرده بود و خلط خونی هم بر سختی کار من افزود بود. حـتــی میشنیدم که دیـگــر هـمنـوردان میگفتند یا میمیرم یا از صعود بازمیمانم؛ اما من که در خانوادهای فرهنگیمذهبی بزرگ شدهام، آنجا به شهدا توسل کردم و به معنای واقعی مدد ائمهاطهار را دیدم.
در ادامه مرحله حساس گزارشخوانی اورست، دهقان به تشریح وضعیتش قبل از صعود به قله پرداخت و گفت: برای صعود به قله ساعت 8:30 شب حرکت کردیم. روز اول که هوا بهتر بود، گروه بحرینی که با شرایط ویژه راهی اورست شده بودند، به قله رسیدند و در ادامه هشتاد نفر از ملیتهای مختلف برای صعود اقدام کردیم؛ در آن لحظه زیپ دانسوییت* من به خاطر یخزدگی سفت شده بود و هر چه تلاش میکردم نمیتوانستم زیپ را بالا بکشم. شرپای من هم مدام غر میزد؛ اما خوشبختانه در یکلحظه موفق شدم زیپ را بالا بکشم و بعد از حرکت، عرق ایرانیام گل کرد و در شیب همه را رد کردم تا به نفر اول رسیدم.
او ادامه داد: تا پیش از رسیدن به قله، در حالی که تا زانو در برف فرو رفته بودم، حدود بیست دقیقهای برفکوبی کردم؛ اما بعد کمی تعلل کردم تا چند نفری جلوتر از من حرکت کنند، در آنجا روی دانسوییت من یک لایه ضخیم برف نشسته بود؛ اما در ارتفاع 8500 متری خورشید تابید و کمی هوا گرم شد؛ اما شرایط عکس و فیلم گرفتن نبود و در آن موقعیت فقط میخواستیم جانمان را نجات بدهیم. در حین عبور از یک گذرگاه، پایم را روی جسدی گذاشتم که آنجا مانده بود و از لحاظ روحی تأثیر بدی روی من گذاشت.
دهقان با بیان اینکه قدمگاه هیلاری ترکیبی از سنگ و یخ بود، افزود: رنگ طناب امسال قرمز بود و اگر طنابهای دیگر را میگرفتیم، احتمال پوسیدگی و سقوط وجود داشت. 20:30 حرکت کرده بودیم و 7:35 به قله رسیدیم. در آن لحظه احساس میکردم 85 میلیون ایرانی همراه من بالای اورست هستند. بعد هم مسئول نپالی با بیسیم به طور رسمی اعلام کرد «ایرانی» به اورست صعود کرد.
بیان این جمله که با نمایشی از تصویر دهقان همراه با پرچم سه رنگ ایران بر بالای اورست بود، با تشویق چند دقیقهای و ممتد حضار در سالن همراه شد.
برای یک عکاس حرفهای صعود به اورست بهترین موقعیت برای ثبت صحنههایی اســـت کــه شاید دیگر عکاسان چنین فرصتــی را نداشته باشند و دهقان در 25 دقیقهای که روی قله بود، عکس و فیلمهایی را از این موقعیت خاص ثبت کرده است.
این کوهنورد اصفهانی یاد و خاطره محمدعلی سدپارا، کوهنورد فقید پاکستانی را گرامی داشت و گـفـت: سدپارا روی هر قـلـهای که صـعـود میکرد، عبارت یا مظلوم حسین را مینوشت و به یاد او پرچم یا حسین مظلوم را در دست گرفتم.
دهقانی با بیان اینکه بیشتر افراد در بازگشت از قله اورست دچار سانحه میشوند، به شرح بازگشتش از قله پرداخت و گفت: در حالی که سرما امان نمیداد، راهی کمپ چهار شدیم و در آنجا شرپای من روی زمین افتاد که یکلحظه فکر کردم فوت شده اما سپس تکان خورد. توقف در کمپ چهارم ممنوع است؛ اما آنقدر هوا خراب بود که مجبور شدیم در کمپ چهار بمانیم. او در این صحنه با نمایش عکسی از امیرمحمد و ریحانه، فرزندانش و در حالی که بغض گلویش را گرفته بود، گفت: با خودم میگفتم آیا میتوانم دوباره بـچـههـایـم را ببینم. در شرایطی که کولاک شده و اکسیژن هم تمام شده بود و به شدت مستأصل شده بودم، بار دیگر لطف خدا را دیدم. دهقان سپس خطاب به حاضران در سالن گفت: حق ندارید برای اهدافتان پا پس بکشید و باید برای آن بجنگید. پس از شرح صعود به قله، نوبت به توصیف مراحل بازگشت از قله رسید که دهقان اینگونه بیان کرد: از کمپ چهار به کمپ سه رفتیم و یکراست از کمپ سه به کمپ دو رفتیم. در کمپ دو به خودم آمپول زدم تا حالم کمی بهتر شود. از کمپ دو به کمپ یک روی یخچال خومبو حرکت کردیم. زمانی که به لوکلا برگشتم، هوا خراب شده بود. دو روز ماندم و از آنجا به کاتماندو، پایتخت نپال، رفتم. سفر به پایتخت نپال و تلاش برای بازگشت به کشور، آخرین پرده از عملیات صعود این کوهنورد اصفهانی بود که دراینباره گفت: کاتماندو آن مقطع در قرنطینه کامل بود و با مشاهده شهر که شبیه به شهر ارواح شده بود، ترس وجودم را گرفت و حس کردم دیگر به خانوادهام نمیرسم. در آنجا تست کرونایم مثبت شد و یک هفته در قرنطینه شدید هتل بودم. وقتی که تبم قطع شد و شرایط بازگشت داشتم، تمام پروازها کنسل بود و بالاخره با صرف هزینه حدود چهل میلیونی بلیت گرفتم و به کشور بازگشتم. پـخــش اعلام خـبـر صعود امین دهقان به بلندترین قله جهان از شبکه خبر پایانپخش گزارشخوانی اولین تجربه فتح اورست در ورزش نصفجهان بود.
*دانسوییت: لباس ویژه کوهنوردی
