به مناسبت روز جهانی بدون دخانیات

نقد عملکرد سازمان جهانی بهداشت در راستای سوء مصرف دخانیات

سلام به سازمان جهانی بهداشت. این نامه به ساختمان شما پست می‌شود. ولی می‌خواهم به دست آن بابایی برسد که روزهای جهانی را مصوب می‌کند که برود توی تقویم. این نامه یادآوری این قضیه است که نامگذاری ۱۰ خرداد همان ۳۱ می به عنوان «روز جهانی بدون دخانیات»، تأثیر چندانی بر هدفی که مشخص کرده‌اید، ندارد.

تاریخ انتشار: 12:56 - شنبه 10 خرداد 1404
مدت زمان مطالعه: 2 دقیقه
نقد عملکرد سازمان جهانی بهداشت در راستای سوء مصرف دخانیات

به گزارش اصفهان زیبا؛ سلام به سازمان جهانی بهداشت.

این نامه به ساختمان شما پست می‌شود. ولی می‌خواهم به دست آن بابایی برسد که روزهای جهانی را مصوب می‌کند که برود توی تقویم.

این نامه یادآوری این قضیه است که نامگذاری ۱۰ خرداد همان ۳۱ می به عنوان «روز جهانی بدون دخانیات»، تأثیر چندانی بر هدفی که مشخص کرده‌اید، ندارد.

آقای سازمان! می‌دانید هدف‌تان چیست؟ «کاهش بیماری‌ها و مرگ‌ومیر ناشی از مصرف دخانیات.» اما در این نامه باید خدمت‌تان عرض کنم «دقیقا چه می‌کنید؟ چرا شما تاثیری ندارید؟»

آقا/خانم سازمان جهانی بهداشت، قبول داری ما انسان‌ها موجودات مسخره‌ای هستیم. با یکی دو تا مثال توضیح می‌دهم. پشت جعبه سیگاری که در شهر ما می‌فروشند، عکس ریه‌ درب‌وداغانی حک شده با این منظور که بگوید «سیگار بکشی، اوضاعت اینه!»

یا سری زدم به یکی از سایت‌های فروش دوخه. دوخه، دخانیات جدید ما جنوبی‌هاست که، درِ گوشی بگویم، پایش به مدرسه‌ها هم باز شده.

ده ساله‌ها هم مِدواخ دست می‌گیرند و دوخه را می‌ریزند توی گودی‌اش و آتش و دود و الی‌ آخر. حالا در سایت فروش دوخه چه دیدم؟ وقتی می‌خواستم وارد سایت شوم، باید انتخاب می‌کردم «بالای ۱۸ سال هستم یا زیر ۱۸ سال.»

آخر سایت برای افراد زیر ۱۸ سال ممنوع است. خنده‌ام گرفت. یاد روایتی افتادم که سه‌چهار سال پیش نوشتم. با فروشنده مدواخ‌ گپ‌وگفتی داشتم و او می‌گفت «من به بچه مدواخ‌ نمی‌فروشم.» حالا بگذریم.

گزینه بالای ۱۸ سال را زدم و وارد سایت شد. دوخه معمولی ۶۰ میلی vip با هشدار «دخانیات عامل اصلی سرطان و برای سلامتی مضر است» به فروش می‌رسید!

حالا قبول داری چقدر موجودات مسخره‌ای هستیم؟ خودمان چیزی را می‌سازیم، تبلیغش هم می‌کنیم که بخرید، بعد خودمان می‌گوییم اگر از این چیز استفاده کنید سرطان می‌گیرید و بعد می‌میرید، بعد خودمان می‌فروشیم و خودمان می‌خریم و خودمان می‌میریم!

باید هم خندید. حتماً حالا که نامه را می‌خوانید هم دارید لبخند می‌زنید. ولی پشت این خنده‌ها، اگر از یک ویولن‌زن یاد بگیرید هم بد نیست.

آقای بهداشت جهانی، به‌جای شعار و جلسه و نشست و هفته و روز، کتاب «ویولن‌زن روی پل» آقای خسرو باباخانی را به‌تعداد انبوه چاپ کنید. چرا؟ چون آقاخسرو خودش معتاد درجه‌یکی بوده.

در حد مرگ می‌کشیده و با قلم خودافشاگرش، دلی و حرفه‌ای، پرده از این شروع زندگی دودشده‌اش برداشته و به کجا ختم شده؟ ترک.

تا این‌جا بسنده نکرده. خودش حالا دست‌گیر معتادهاست؛ هم به عمل، هم به زبان و هم به کتاب. می‌گویند چه معتادهایی که کتاب را خوانده‌اند و پشت‌دست عموخسرو بازی را ادامه داده‌اند.

پس خواهشاً از عموخسرو یاد بگیرید. مسئول محترم بهداشت جهانی، اگر اجازه بدهید و بهتان برنخورد، این نامه را می‌خواهم تقدیم کنم به عموخسرو، ویولون‌زن روی پل؛ راوی ظلمت به سوی نور.