در چند هفته گذشته جامعه ایران تجربهای سنگین و پرهزینه را از سر گذراند. اغتشاشها، درگیریها و خشونتهای خیابانی، نهتنها نظم اجتماعی را مختل کرد، بلکه با ریختهشدن خون بیش از دوهزار انسان، زخمی عمیق بر پیکره جامعه بر جای گذاشت.
حالا به مرور به شرایط عادی بازمیگردیم. بار دیگر میتوانیم به یکدیگر پیامک بدهیم، شبکههای اجتماعی را بالا و پایین کنیم و پیامهای متعدد بخوانیم.
قدیمیها میگویند پیشتر، از گنبد مسجد بهسمت امامزاده شاهزید نوری دیده میشد؛ بههمینخاطر اینطور بر سر زبانها افتاد: اینجا مسجد «نورباران» است.
در شرایطی که جامعه دچار التهابهای اقتصادی و اجتماعی شده، پرسشهایی درباره ماهیت این حوادث به میان آمده است؛ موضوعی که احمد مهرشاد، هیئتعلمی گروه علوم اجتماعی دانشگاه اصفهان، در رابطه با آن با «اصفهانزیبا» گفتوگو کرده است.
در روزهای اخیر بار دیگر کشور دچار حوادث ناخشنودی شده است؛ کنشهایی که ابتدا در قالب حرکتهای اعتراضی و سپس نظامی در میدان جامعه دیدهشده و پرسشهایی را راجع به چگونگی و آینده آن به میان آورده است.
نزدیک به یک سال پیش بود که در گزارش «معبری از مسجد ملک به گلستان شهدای اصفهان» از پاتوقهای گفتوگو در معابر عمومی شهر و اجرای طرح امانت کتاب گفتیم.
ام خیریه را چند سال پیش در یکی از روضههای ماه محرم شنیدم؛ در یک حسینیهای خانوادگی، کلیپی از ساخت و ساز مسجد در مناطق محروم و درخواست برای پیوستن به پویش ساخت یک هزار و یک مسجد به گوشم خورد.
ایامالبیض ماه رجب امسال در اصفهان، با استقبال بیشتر برگزار شد. بنا بر آمار موجود، پایتخت فرهنگ و تمدن ایران اسلامی شاهد یکی از پررونقترین دورههای اعتکاف در تاریخ خود بود؛ جریانی معنوی که در آن ۱۴۰ هزار نفر، به ویژه جوانان و نوجوانان، با پشتسرگذاشتن هیاهوی دنیای مادی، به خلوت با پروردگار پناه بردند.
مساجد که در دهههای گذشته خاستگاه فعالیتهای انقلابی و جهادی بودند، امروزه بنا بر آنچه دیده میشود، دیگر محلی برای حضور پررونق نوجوانان و جوانان در ایام معمول سال نیستند.
مراسم معنوی اعتکاف در سالهای اخیر با پدیدهای پرشور به نام «اعتکاف نوجوانانه» و بهطور جزئیتر «اعتکاف دانشآموزی» گره خورده است؛ پدیدهای که موجی از گفتوگوهای جدی را در میان متولیان و متصدیان امر برانگیخته است.
بار دیگر «اصفهانزیبا» و معرفی «کانونهای فرهنگی شهر» که در گوشهای از اصفهان مشغول فعالیتاند؛ اما نامشان کمتر به گوش خورده است.
در سالهای اخیر فرهنگها در مقابله با موجهای جهانیشدن که سعی در ادغام فرهنگی دارند، واکنشهای متفاوتی داشتهاند: برخی، خود را به جریان اضمحلال سپردهاند و برخی دیگر، اجزای جهان فرهنگیشان را بیش از قبل پررنگ کردهاند؛ ازجمله آیینها که ریشههایشان پیوند فرد با گذشته، جامعه و سرزمینش را محقق میکند.