نگاهی به حال‌وهوای موکب مجموعه فرهنگی شهید مفتح که این شب‌ها فضایی خاص و متفاوت دارد

70 شب ایستادگی

یازدهم اسفند، دومین شبی است که خبر شهادت رهبر اعلام شده. حوالی ساعت ۸:۳۰ شب به چهارراه نظر می‌رسم. فضای مستطیل‌شکل میان چهارراه بسته شده است و مردم آن میان ایستاده‌اند.

در حاشیه یکی از موکب‌های شهر، استاد دانشگاهی، گعده‌های گفت‌وگو برپا کرده است

شبی برای گفت‌وگو

۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، موکب یکی از مدارس غیرانتفاعی شهر اصفهان. ساعت ۲۳:۲۶ عکس را ثبت می‌کنم.

گزارشی از محفلِ «آثار آیت‌الله خامنه‌‌ای»

پاتوق بچه‌های آسمان

مراسم «چهلم» رهبر شهید، در میدان امام خمینی (ره)، جای سوزن‌انداز نیست؛ به خصوص در مقابل جایگاه و روبه‌روی مسجد شیخ لطف‌الله؛ پاتوقی که سال‌ها پیش، محل جمع‌شدن فرهنگی‌های اصفهان بود و حالا غرفه‌های نهادهای فرهنگی را هم در خودش جای‌داده است.

خیابان به‌مثابه رسانه

در روزهای عادی زندگی، خیابان اغلب به‌عنوان زیرساختی برای حرکت و ارتباطات اقتصادی یا اجتماعی در نظر گرفته می‌شود؛ اما درشرایط استثنایی مانند جنگ یا بحران‌های عمیق اجتماعی، ماهیت خیابان دگرگون می‌شود؛ خیابان دیگر تنها مسیری برای عبور نیست، بلکه به «رسانه‌ای زنده» و «پلتفرم بیان» تبدیل می‌شود.

گزارشی از حضور در تجمع‌های اتوبوسی شب‌های جنگ رمضان

ارثیه ایرانی

زمان به عقب برمی‌گردد. انگار به دوران اردوهای مدرسه برگشته‌ایم. کنار خیابان منتظریم تا به‌محض رسیدن اتوبوس، اولی باشیم و جای خوبی گیرمان بیاید. خانم مسئول گفته ساعت هشت شب کنار مسجد انقلاب باشید؛ ولی اتوبوس 8:35 می‌رسد.

اشعار رایج در تجمعات شب‌های جنگ رمضان، از کجا آمده‌اند و چه می‌گویند؟

زبان نظم؛ سلاح مردم در خیابان

یک‌زمان بحث درباره علوم‌انسانی ایرانی‌اسلامی مطرح بود. استاد ما می‌گفت اگر به دنبال این مضامین هستید، باید به ادبیات ایران نگاه کنید.

گزارشی از کاشت نهال در کشور‌ به نیابت شهدای ایران اسلامی

نهال بکاریم و امید برداریم

«نهال بکاریم و امید برداریم. قیمت هر اصله نهال: 200 هزارتومان. جهت اطلاعات بیشتر و مشاهده گزارش به….» این داده‌هایی است که روی برگه‌های 10 15 سانتی‌متری در موکب فارغ‌التحصیلان مدرسه و مجمع شهید اژه‌ای میان مردم توزیع می‌شود.

چرا ساختارمندی مهم است؟

«انسان‌های ایرانی، توده نیستند؛ مردم‌اند؛ چه بسا ملت؛ هرچند گاهی خودمحور» جان کلام این یادداشت همین است. مردم ایران آن جمعیت انبوه منفعلی نیستند که فقط به فکر قیمت خوردوخوراک زندگی‌شان باشند و به هیچ چیز دیگر فکر نکنند.

گزارشی از برپایی موکبی در یکی از محله‌های بمباران‌شده اصفهان

پرچم‌ها، چراغ محله شدند

ایستگاه اتوبوس همان جای قبلی است.به‌نظر سالم می‌رسد. سوپری نبش خیابان هم چراغ‌هایش روشن است و تک‌وتوک مشتری دارد؛ درخت‌های جلوی ساختمان‌ها هم هنوز هستند؛ شاید فقط کمی تنک‌تر از قبل. انگار همه چیز مثل قبل است.

گزارشی از حضور در یکی از کاروان‌های خودرویی شهر اصفهان

ما در مسیرِ کاروان

می‌گویند رأس ساعت 10 شب، شروع حرکت است. تقریبا همین‌طور بود. 10:10 ماشین اصلی حرکت کرد: وانتی سفیدرنگ، با چهار باند که دوتادوتا رو به عقب و جلو بودند؛ روی آن‌ها عکسی قدی از امام شهید بود که به مردم خیابان سلام می‌دادند و مهتابی سفیدرنگی بالای قاب، نورش روی عکس پخش می‌شد.

در ایامی که شهرها درگیر جنگ نظامی شده‌اند، زنان چطور تأثیرگذارند؟

زنان؛ میدان‌دار جنگ شهری

بچه را شال‌وکلاه کرده و به بغل گرفته است. روی جدول‌های کنار چهارراه ایستاده است. با یک دستش، کودکش را در آغوش، تکان می‌دهد و با دست دیگرش، پرچم را.

گزارشی از مجموعه‌های مردمی که در میدان جنگ خیابان‌ها حاضر شده‌اند

ثمره ملت‌باوری در خیابان‌ها

عزیزی می‌گفت عمر ما به روزهای دفاع‌مقدس هشت‌ساله نمی‌رسد و البته اگر بودیم هم انگار فضا آن طور نبوده که مردم به‌طور مستقیم و همگانی دست‌اندرکار باشند.